" ΠΟΙΟΣ Μ@Λ@Κ@Σ … ΣΗΚΩΣΕ ΤΟ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ ;;;"

 Ιμια: 31 Ιανουαρίου 1996 ώρα 05:29
Λεπτό προς λεπτό η αποφράδα εκείνη μέρα! Τι προηγήθηκε, τι ακολούθησε !                         

Εσύ για σκέψου, που μπορεί να ήσουν στις 5:29 το πρωί της 31ης Ιανουαρίου 1996; Ηταν Τετάρτη, και λογικά θα δούλευες, μια μέρα μετά των Τριών Ιεραρχών!

Οι περισσότεροι κοιμούνται αυτή την ώρα! Αλλά όχι όλοι! Κάποιοι ήταν επιφυλακή και η λέξη που ακουγόταν τις μέρες εκείνες ήταν μία : «ΠΟΛΕΜΟΣ» !


Στο σημερινό άρθρο θα παραθέσουμε δύο μαρτυρίες που θεωρώ σημαντικές αλλά και μια υπόθεση στο ακριτικό νησί της Λέσβου που προφανώς ο κ.Σημίτης δεν έχει καμία απολύτως όρεξη να την δει γραμμένη σε έρευνα για τα Ιμια!

Πιστέψτε με γι αυτό, διότι μέχρι σήμερα ουδείς της έδωσε την απαιτούμενη σημασία, τουλάχιστον όση άξιζε για ένα τόσο μεγάλο … «ευχαριστώ»!
Στο βίντεο που ακολουθεί, η αξέχαστη Μαλβίνα παρουσιάζει το ευχαριστώ του Σημίτη στους Αμερικάνους, καθώς και μια δήλωση του τότε Πρωθυπουργού, για το πως χειρίστηκε την κρίση, η οποία έχει εξαφανιστεί από τα ΜΜΕ.

Παράλληλα θα δούμε τι συνέβη την μέρα εκείνη, πως και πότε ξεκίνησαν τα γεγονότα για να καταλήξουμε στον θάνατο των τριών παλληκαριών στις 5:29 της 31ης Ιανουαρίου 1996 και στο απαράδεκτο ευχαριστώ του Κώστα Σημίτη στους Αμερικάνους και τις εξίσου απαράδεκτες δηλώσεις του (σε βίντεο), που μόνο Πρωθυπουργός μιας χώρας δεν κάνει.

Μια προσωπική μαρτυρία της εποχής εκείνης

Στον Στρατό, είχα την τύχη να υπηρετήσω στο Πυροβολικό με την ειδικότητα ΑΣΑΚ (Αρχηγός Στοιχείου Αυτοκινούμενου Πυροβόλου) και απέκτησα δεύτερη ειδικότητα «οδηγός αυτοκινούμενου πυροβόλου» (ερπιστρυοφόρου άρματος).

Εμαθα με τον «Πυθαγόρα» (έναν μίνι ηλ.υπολογιστή του άρματος) να βγάζω βολές, και να στοχεύω πίσω από βουνά, ακόμη κι ένα πακέτο τσιγάρα που βρισκόταν σε απόσταση 25 χιλιομέτρων, με τα M-109/Α2 , τα αυτοκινούμενα πυροβόλα των 155 χιλιοστών και τα οκτάιντσα Μ110. Και είχα μάθει τόσο καλά το σύστημα με τον ηλ. Υπολογιστή, που μπορούσα να ρίξω βλήμα GRM ή μη κρουστικά βλήματα (με την κλίμακα του Βερνιέρου), να εκραγεί στα 200 μέτρα ύψος από το έδαφος καλύπτοντας μια τεράστια έκταση από κάτω. Έφτιαξα σε χάρτες ζώνες φραγμού πυρός που ήταν ασύλληπτες για την εποχή, λαμβάνοντας υπ όψιν τις ισοϋψείς καμπύλες από έναν στρατιωτικό χάρτη και χωρίς να έχω καμιά απολύτως βοήθεια από τους Τεχνικούς Βοηθούς Παρατηρητές (ΤΕΒ.ΠΑΡ).

Κι ήμουν απλά ένας λοχιάκος, ένα φανταράκι που του άρεσαν τα κομπιούτερ κι έτσι είχε βρει τρόπο (ασχολούμενος με το πυροβόλο) να περνάει γρήγορα η μέρα του για να πάρει το απολυτήριό του.

Φανταστείτε λοιπόν τι κάνανε οι πενταετείς και κάποιοι που ασχολήθηκαν με το ζήτημα πολύ παραπάνω από τους 15 μήνες που υπηρέτησα προσωπικά.

Αισθάνθηκα, ότι αν έχω σε περίοδο πολέμου ένα τέτοιο άρμα με επίστρωση καουτσούκ στον πυργίσκο (όπως τα Μ-109Α6) και πυρομαχικά, τότε μόνος μου με 2-3 άνδρες , κι όχι 13 άτομα που απαιτεί ως πλήρωμα ένα Μ109, θα έπαιρνα χιλιάδες κόσμο μαζί μου, πριν ανακαλύψουν τη θέση μου οι δορυφόροι.

Κι αυτό το αισθάνθηκαν πολλοί σαν κι εμένα που είχαν την τύχη να υπηρετήσουν ένα εξελιγμένο –για την εποχή- σύστημα πυροβολικού!
Απολύθηκα από το στρατό το 1994 και έκανα πολλούς φίλους εκεί!

Μου φάνηκε παράξενο, ότι ένα χρόνο αργότερα, ένας φίλος μου μόνιμος αξιωματικός, ζήτησε να συναντηθούμε για να δούμε αν μπορώ να τον βοηθήσω στην δημιουργία μιας "ζώνης φραγμού πυρός", στο Καρά Μπουρούν, (στο κόλπο της Σμύρνης) μιας και τα όρια του βεληνεκούς των πυροβόλων, ήταν κοντά στις δυνατότητες του Μ110 αρκεί να χρησιμοποιούσε κάποιος, προωθητικό βλημάτων («Hera»).

Κατάλαβα ότι για να σκεφτεί ένας αξιωματικός να «φράξει» την είσοδο του κόλπου της Σμύρνης, είναι κάτι που μυρίζει μπαρούτι! Τον ρώτησα πόσο άσχημα είναι τα πράγματα και μου απάντησε .. «ΠΟΛΥ» !

Ηταν ένας μήνας πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων του 1995. Φαίνεται ότι ο αγχωμένος φίλος αξιωματικός, ήξερε καλά τι θα συνέβαινε ένα μήνα μετά, και με δεδομένο ότι είχαν φύγει με μετάθεση αρκετοί παλιοί ΑΣΑΚ και υπαξιωματικοί, ήμουν ίσως ο μόνος «εύκαιρος» που ήξερε να κάνει αυτή τη δουλειά!

Ηξερα, ότι με ένα μόνο πυροβόλο Μ110 θα κάλυπτα μια ζώνη 14 στρεμμάτων και με τρεις πυροβολαρχίες , δεν θα πέρναγε κουνούπι από τη Σμύρνη, πόσο μάλλον ο Τουρκικός Στόλος. Και οι Τούρκοι δεν θα ήξεραν από πού τους έρχεται!

Κι όταν το ανακάλυπταν θα ήταν αργά!

Θα καταλάβετε παρακάτω γιατί σας τα λέω όλα αυτά και γιατί κατά την θητεία μου, η μονάδα μας η 126 ΤΕ, ήταν η πιο «πολύ-φωτογραφημένη» στην Ελλάδα από τους τούρκους κατασκόπους, σε βαθμό που να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας, λέγοντας όταν είχαμε υπηρεσία, «χτενίσου ρε , μην σε δουν σε τέτοια χάλια στις φωτογραφίες οι τουρκάλες»!! Μια μονάδα, που ουσιαστικά ήταν παροπλισμένη μέχρι το 1993, όταν ο μεγαλύτερος ίσως γνώστης –τότε- του πυροβολικού, Αντισυνταγματάρχης (ΠΒ) Ε.Χαραλάμπους, την κατέστησε οργανωτικά, το νούμερο ένα φόβο των τουρκικών αποβατικών δυνάμεων! (Για την τεράστια προσφορά του προφανώς, οι μπλε και πράσινοι κόκκοι του στρατεύματος, τον «έκοψαν» από Αρχηγό της ΑΣΔΕΝ, αποστρατεύοντάς τον αργότερα προς έκπληξη όλων, κι ας είχε υπηρετήσει σε ιδιαίτερα διαβαθμισμένα πόστα στο Εξωτερικό και είχε τεράστιες περγαμηνές).

Η προσωπική ιστορία που σας περιγράφω, συνέβη αμέσως μετά, τις πρώτες πληροφορίες που έφτασαν ταυτόχρονα από την ΕΥΠ αλλά και από τα αρμόδια γραφεία πληροφοριών του Στρατού, ότι οι Τούρκοι θα κλιμακώσουν τις προκλήσεις τους στο αμέσως επόμενο διάστημα.
Κι έτσι κι έγινε!

Δύο εβδομάδες μετά την συνάντησή μου με τον αξιωματικό, κι αφού είχα ολοκληρώσει την «ζώνη φραγμού πυρός» στον κόλπο του Καρά Μπουρούν, συνέβη το πρώτο περιστατικό που αποτέλεσε την προβοκάτσια των Τούρκων, και οδήγησε στην κρίση των ιμίων! Και μπορεί να μην γνώριζα μέχρι εκείνη την μέρα, πόσο «πολύ άσχημα» ήταν τα πράγματα, αλλά στις 26 Δεκεμβρίου 1995, παρακολουθώντας το δελτίο ειδήσεων, κατάλαβα καλά που χρειαζόταν η ζώνη φραγμού πυρός!

ΠΩΣ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Μία μέρα μετά τα Χριστούγεννα του 1995 δηλαδή, στις 26 Δεκεμβρίου, το τουρκικό φορτηγό πλοίο «Figen Akat» προσάραξε στις βραχονησίδες Ίμια. Επρόκειτο για μια στημένη περίπτωση, ενός «δήθεν ναυτικού ατυχήματος», παρόμοια με αυτή που είχε κάνει η φρεγάτα «Γιαβούζ» όταν προσάραξε στην Κω. Ο Τούρκος πλοίαρχος του «Figen Akat» στις συνομιλίες του με τις Ελληνικές Λιμενικές Αρχές, δήλωσε ότι βρίσκεται σε … «τουρκικά χωρικά ύδατα» και αρχικά αρνείται να δεχθεί βοήθεια από ελληνικά μέσα έρευνας και διάσωσης.

Δημιουργήθηκε ένταση σε διπλωματικό επίπεδο, με αποτέλεσμα στις 28 Δεκεμβρίου 1995 Ελληνικά ρυμουλκά απεγκλωβίζουν το τούρκικο πλοίο και οδηγείται στην Τουρκία.

Οι τούρκοι είχαν πετύχει αυτό που ήθελαν και στις 29 Δεκεμβρίου 1995 το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών εκδίδει ρηματική διακοίνωση, στην οποία τα Ίμια χαρακτηρίζονται ως τουρκικό έδαφος διαμαρτυρόμενοι για την στάση της Ελλάδας!!!

Λόγω των εορτών (!) και της πολιτικής αστάθειας, η Ελλάδα καθυστερεί απίστευτα να απαντήσει και μόλις την 10η Ιανουαρίου 1996 η Ελλάδα απορρίπτει τους ισχυρισμούς του τουρκικού ΥΠΕΞ με μια ρηματική διακοίνωση, στην οποία αναφέρεται η συνθήκη των Παρισίων του 1947, με την οποία οι βραχονησίδες Ίμια παραχωρήθηκαν από την Ιταλία στην Ελλάδα, κατά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων.

Είχε προηγηθεί μια εβδομάδα πριν, η δήλωση του τότε Αμερικάνου πρόεδρου Μπιλ Κλίντον, σε επιστολή του προς Ελληνοαμερικανό γερουσιαστή στην οποία δήλωνε ξεκάθαρα ότι «Φοβάμαι θερμό επεισόδιο». Προφανώς διότι το επεισόδιο αυτό είχε σχεδιαστεί με την ανοχή των Αμερικανών (και θα το εξηγήσουμε παρακάτω).

Μέσα στον ορυμαγδό των εξελίξεων στην Ελλάδα υπενθυμίζομε ότι η ασθένεια του Ανδρέα Παπανδρέου οι αναταράξεις στο ΠΑΣΟΚ και το κενό εξουσίας στη χώρα, είχε ενθαρρύνει τους Τούρκους, οι οποίοι «έτριβαν τα χέρια τους» που η Ελλάδα βρισκόταν σε πολιτική αστάθεια! Και το κενό αυτό, -δυστυχώς- ήρθε να το καλύψει ο Κώστας Σημίτης στις 19 Ιανουαρίου 1996 οπότε και ανέλαβε την Πρωθυπουργία της χώρας! (*το δυστυχώς θα το καταλάβετε παρακάτω).

Στα Ιμια όμως είχε ήδη αρχίσει ο πόλεμος νεύρων από τους Τούρκους Λιμενικούς ! Και οι Ελληνες ψαράδες είχαν καθημερινά παρενοχλήσεις από τις τουρκικές ακταιωρούς!

Στις 25 Ιανουαρίου το πρωί ο τότε δήμαρχος Καλύμνου ο Δημήτρης Διακομιχάλης συνοδευόμενος από τον Αστυνομικό Διευθυντή της Καλύμνου κ. Γ. Ριόλα, μην αντέχοντας να βλέπουν το ελληνικό κράτος να εγκαταλείπει στους Τούρκους τα Ιμια, πηγαίνουν στην μεγάλη Ίμια και υψώνουν την ελληνική Σημαία.

Η Τουρκία αντιδρά αμέσως και οργανώνει «φαντασμαγορική απάντηση» με πρωταγωνιστές δημοσιογράφους! Στις 28 Ιανουαρίου 1996 μία ομάδα Τούρκων δημοσιογράφων της εφημερίδας Hurriyet προσεγγίζει τα Ίμια με ελικόπτερο, υποστέλλει την ελληνική Σημαία και υψώνει την τουρκική. Στην περιοχή έπλεε το περιπολικό ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ και στις 08:00 βλέπουν την τουρκική Σημαία. Ο Αρχηγός ΓΕΝ δίνει εντολή στον πλοίαρχο του περιπολικού να σπεύσει στα Ίμια, να αφαιρέσει την τουρκική Σημαία και να υψώσει ξανά την ελληνική.

Η Hurriyet ξεσηκώνει την τουρκική κοινή γνώμη με πύρινα δημοσιεύματά της και ακολουθεί σύσσωμος ο Τουρκικός Τύπος.

Στην Ελλάδα ο Αρχηγός ΓΕΝ επικοινωνεί με τον τότε Αρχηγό ΓΕΕΘΑ κι επίσης Ναύαρχο, τον κ. Λυμπέρη, και τον ενημερώνει για τα γεγονότα. Ο Α/ΓΕΕΘΑ επιδοκιμάζει τις κινήσεις του Α/ΓΕΝ και παράλληλα ενημερώνει τον υπουργό Εθνικής Αμύνης Γεράσιμο Αρσένη.

Τις μέρες αυτές οι τούρκοι δημοσιεύουν ένα σχέδιο που είχε εκπονηθεί από την εποχή του Γκιουβέν Ερκαγιά και τέθηκε σε εφαρμογή από το παρ ολίγο θύμα της 17Ν όταν υπηρετούσε στην Ελλάδα, Ντενίζ Μπουλούκμπασι, ο οποίος είναι και παράλληλα ο εμπνευστής της κατάργησης των αεροδιαδρόμων (πρώην 18 και 19) στο Αν,Αιγαίο (εντός του FIR Αθηνών) . Σύμφωνα με το οποίο οι Τούρκοι διεκδικούν το σύνολο των βραχονησίδων, οι οποίες βρίσκονται κοντά στα τουρκικά παράλια και δεξιά του μεσημβρινού που χωρίζει το Αιγαίο στα δύο. Επί της ουσίας, οι γκρίζες ζώνες και τα 12 μίλια, αποτελούν περιοχές τις οποίες η Τουρκία γνωρίζει ότι υπάρχουν μεγάλα κοιτάσματα υδρογονανθράκων. Αλλά αυτό τότε δεν το λέει κανείς και δεν εξηγείται ποτέ ότι το Casus Belli στο Αιγαίο αφορά στα πετρέλαια! Αντίθετα για πολλά χρόνια όποιος το έγραφε θεωρούταν Εθνικιστής !!

Στις 30 Ιανουαρίου στην περιοχή επικρατεί ένταση. Το απόγευμα, ελληνικά και τουρκικά πολεμικά πλοία έχουν σπεύσει στην ευρύτερη περιοχή των Ιμίων και βρίσκονται σε διάταξη μάχης. Ταυτόχρονα, άνδρες των Ο.Υ.Κ. αποβιβάζονται στα Ανατολικά Ίμια και δυνάμεις των Ειδικών Δυνάμεων στην Καλόλιμνο.

Στις 11:00 το βράδυ, διατάσσεται ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ στις στρατιωτικές δυνάμεις Έβρου και νήσων του Αιγαίου. Oι μονάδες του Δ΄ΣΣ εξέρχονται στους προβλεπόμενους από τα σχέδια, χώρους διασποράς με πλήρη επάνδρωση.

31 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1996 – Η ΑΠΟΦΡΑΔΑ ΕΚΕΙΝΗ ΜΕΡΑ

Και φτάνουμε στα ξημερώματα 31ης Ιανουαρίου 1996: Οι καιρικές συνθήκες στην περιοχή των Ιμίων είναι εξαιρετικά δυσχερείς. Βρέχει καταρρακτωδώς και η ορατότητα είναι κάκιστη.

Στη 01:15 άνδρες της μονάδας υποβρυχίων καταστροφών (S.A.T.) του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού διαφεύγουν της προσοχής των στελεχών του Πολεμικού Ναυτικού που επιτηρούν τα Ίμια και αποβιβάζονται στη μικρή Ίμια, στην οποία δε βρίσκονται ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις. Η Τουρκική τηλεόραση την προηγούμενη μέρα τους έδειχνε να φεύγουν με φουσκωτά από την Αλικαρνασσό (Bodrum). Υψώνουν την τουρκική Σημαία. Θα παραμείνουν επτά ώρες.

Δυστυχώς, για πρώτη φορά μετά το 1974, Τούρκοι στρατιώτες καταλαμβάνουν ελληνικό έδαφος. (Και τι έδαφος! Ακριβώς από κάτω ξεκινά το κοίτασμα πετρελαίου που είχε διερευνήσει η Γαλλική «Beicip» και κάνει ένα σχήμα “S” και καταλήγει στη Γαύδο)! Ετσι αφού δημιούργησαν την κρίση το 1987 για τα κοιτάσματα του «Μπάμπουρα» στο Β.Αιγαίο που βρίσκεται στα 10 μίλια από τη Θάσο (γι αυτό έχουν σκυλιάσει με τα 12 μίλια), δημιούργησαν την κρίση των Ιμίων για να βάλουν χέρι και στο κοίτασμα των Ιμίων, Κρήτης, Γαύδου!

Για να επανέλθω στην αποφράδα ημέρα, το γεγονός της ύπαρξης τούρκων στην Ιμια, διαπιστώνεται από το περιπολικό ΑΝΤΩΝΙΟΥ και επιβεβαιώνεται από ελικόπτερο ΑΒ-212 (ΠΝ-21) της Φρεγάτας «Ναυαρίνο». Το ΚΥΣΕΑ, ύστερα από μαραθώνια σύσκεψη, απορρίπτει το ενδεχόμενο ανακατάληψης των Ιμίων, για να αποφύγει την πολεμική σύρραξη.

Ακολουθεί ο διάλογος του ΓΕΝ με τη φρεγάτα «Ναυαρίνο»:

Ωρα 5.04 ΓΕΝ: Το ελικόπτερο να επιστρέψει.
Ωρα 5.05 ΝΑΥΑΡΙΝΟ: Εχω απώλεια επαφής με το ελικόπτερο. Τελευταία του αναφορά EMERGENCY – EMERGENCY 1,5 μίλι βόρεια από το σημείο του ενδιαφέροντος.

Στις 5.07 ο διοικητής της ΑΣΔΕΝ Αντιστράτηγος Δημήτρης Σπυρίδων ( ο οποίος παραδέχεται σε βίντεο που θα δείτε παρακάτω ότι κατά 90% το ελικ΄πτερο το έριξαν οι Τούρκοι) ενημερώνεται ότι ο ΣΑΜ δεν έχει στο ραντάρ του το ελικόπτερο και ότι το καλεί, δεν του απαντάει και ότι ακούει τη φρεγάτα YAVUZ να το καλεί.
Ωρα 5.13 ΓΕΝ: Ερωτηματικό: Εχετε επικοινωνίες;

Ωρα 5.14 ΝΑΥΑΡΙΝΟ: Αρνητικό

Ωρα 5.14 ΓΕΝ: Ερωτηματικό. Εάν αποκτήσατε κάποια στιγμή επικοινωνία.

Ωρα 5.15 ΝΑΥΑΡΙΝΟ: Τον ακούσαμε που έκανε μια κλήση μόνο.

Ωρα 5.16 ΓΕΝ: Τον έχετε στα Ρ/Ε;

Ωρα 5.16 ΝΑΥΑΡΙΝΟ: Αρνητικό.

Ωρα 5.24 ΓΕΝ: Το EMERGENCY τι ήταν;

Ωρα 5.24 ΝΑΥΑΡΙΝΟ: MASTER CAUTION EMERGENCY

Στις 5:29 το ελικόπτερο καταπέφτει, σκοτώνοντας τους τρεις ηρωικούς αξιωματικούς που οι συγγενείς τους ακόμη ζητάν να πληροφορηθούν τι ήταν οι τρύπες στην άτρακτο του ελικοπτέρου:

Ο Αντιπλοίαρχος Χριστόδουλος Καραθανάσης, ο Αντιπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος και ο Σημαιοφόρος Έκτορας Γιαλοψός, γνώριζαν καλά ότι τους έστελναν σε αποστολή αυτοκτονίας! Και γι αυτό είχαν ζητήσει πριν φύγουν, να στείλουν τα πράγματά τους στους συγγενείς τους! Όπως θα γνώριζε κάθε «ελικοπτεράς» ότι αν σε στείλουν βράδυ, να φωτίσεις με τους φανούς σου τα κεφάλια τούρκων κομάντος, τότε θα σε ρίξουν!

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ (τότε δ/κτης ΑΣΔΕΝ): "ΠΟΙΟΣ ΜΑΛΑΚΑΣ ΣΗΚΩΣΕ ΤΟ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ;;;"

Στο βίντεο που ακολουθεί, παραθέτουμε την ιστορική μαρτυρία του τότε δ/κτή της ΑΣΔΕΝ κ. Δ.Σπυρίδων, ο οποίος μόλις πληροφορήθηκε την απογείωση του ελικοπτέρου ρώτησε επακριβώς: "Ποιος μαλάκας σήκωσε το ελικόπτερο;", εμφανώς εξοργισμένος γιατί ήξερε ότι οι τούρκοι θα το ρίξουν, και έχοντας διαταγές από τον ίδιο τον Σημίτη (όπως είδατε στο πρηγούμενο βίντεο, να αποφευχθεί οποιαδήποτε σύρραξη).

Το εκπληκτικότερο όλων είναι ότι παραδέχεται δημόσια ότι κατά 90%, εκτιμά ότι το έριξαν οι Τούρκοι. Δείτε το βίντεο και συνεχίζουμε:

Για την ιστορία, στις 06:10 το πρωί, οι υπουργοί Άμυνας και Εξωτερικών, Γ. Αρσένης και Θ. Πάγκαλος, ανακοινώνουν τη συμφωνία που επιτεύχθηκε μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας με προσωπική παρέμβαση του Προέδρου των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον και του διαμεσολαβητή Ρίτραρντ Χόλμπρουκ.

Οι ελληνικές δυνάμεις αποχωρούν από τα Ίμια παίρνοντας μαζί και την ελληνική Σημαία. Το ίδιο πράττουν και οι Τούρκοι καταδρομείς (no flags, no ships, no troops).

Το πόσο άσχημο ρόλο έπαιξαν τότε οι συμμαχικές δυνάμεις, είχε φανεί ήδη, αλλά κάποιοι εδώ στην Ελλάδα, έκαναν το παν να μην αποκαλυφθεί, προφανώς για να μπορέσουν να πουν μετά το … μεγάλο «ευχαριστώ» !

ΓΙΑΤΙ ΕΝΑΣ ΙΤΑΛΟΣ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΟΛΛΑΝΔΟΣ ΚΑΤΑΣΚΟΠΕΥΑΝ ΠΥΡΟΒΟΛΙΚΟ ΚΑΙ ΝΑΥΤΙΚΟ ΣΤΗ ΛΕΣΒΟ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΙΜΙΩΝ – ΠΩΣ ΣΥΝΕΛΗΦΘΗΣΑΝ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΞΕΧΑΣΤΗΚΕ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ

Η Ιταλία και η Ολλανδία (γνωστή για τις θέσεις της κατά της βοήθειας προς την Ελλάδα σήμερα στην οικονομική κρίση) είχαν πληροφορηθεί για τις κινήσεις του πυροβολικού και του ναυτικού στη Μυτιλήνη, και είχαν διαπιστώσει ότι οι ενέργειες της διοίκησης Πυροβολικού, μπορούσαν να αλλάξουν σε μερικά λεπτά την ισορροπία δυνάμεων στη θάλασσα, αφού το πυροβολικό είχε αναπτυχθεί σε επιχειρησιακό συνδυασμό με το πολεμικό ναυτικό και ήταν έτοιμα να βυθίσουν και την παραμικρή βαρκούλα στην περιοχή! Γι αυτό άλλωστε, από το 1992 και μετά, το πυροβολικό έκανε κάθε χρόνο ασκήσεις συνεργασίας με το ναυτικό!

Στην έδρα της μονάδας πυροβολικού με την μεγάλη δύναμη πυρός , την 126 ΤΕ, στη Λέσβο, είχαν ήδη εντοπιστεί δύο τούρκοι πράκτορες και είχαν εξουδετερωθεί το προηγούμενο καλοκαίρι! Ετσι έπρεπε η κατασκοπία να γίνει με άλλο τρόπο, για λογαριασμό της Τουρκίας!

Μόλις τρεις μέρες πριν την αποφράδα εκείνη μέρα, ο Ιταλός και ο Ολανδός αξιωματικός βρισκόταν στο Σίγρι της Λέσβου και παρακολουθούσαν τις κινήσεις του πυροβολικού στο παρακείμενο πεδίο βολής των Παρακοίλων Λέσβου καθώς και τις κινήσεις του στόλου δυτικά του νησιού!

Στις 28 Ιανουαρίου συνελήφθησαν επ αυτοφώρω στο Σίγρι, όπου διαπιστώθηκε ότι παρακολουθούσαν ελληνικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις και βρέθηκαν στη κατοχή τους σχεδιαγράμματα στρατιωτικών εγκαταστάσεων του νησιού, ονόματα και αριθμούς πλοίων που έπλεαν στην περιοχή και άλλες στρατιωτικής φύσεως πληροφορίες. Κυρίως όμως, είχαν στοχοποιήσει την 126 ΤΕ όπου βρισκόταν τα αυτοκινούμενα πυροβόλα που ασκούνταν ήδη στην δημιουργία ζώνης φραγμού πυρός στον κόλπο της Σμύρνης. Γεγονός που είχε προβληματίσει τους Τούρκους Επιτελείς!

Με την σύλληψη αυτή, αποδείχτηκε ότι οι «σύμμαχοι» δεν ήταν και τόσο … σύμμαχοι αλλά σαφώς και εργάζονταν υπέρ της Τουρκίας.

Και ο Κώστας Σημίτης, έκανε μια από τις πολλές απαράδεκτες δηλώσεις του όταν ευχαρίστησε τους Αμερικανούς! Προφανώς ξέχασε να ευχαριστήσει και τους Ιταλούς και τους Ολλανδούς που μας κατασκόπευαν για λογαριασμό του ΝΑΤΟ δηλαδή των Αμερικανών δηλαδή των Τούρκων!

Η υπόθεση αυτή, αν και σοβαρότατη, άντεξε μόνο μια μέρα στα δελτία ειδήσεων και την επομένη πνίγηκε κυριολεκτικά! Διότι όλα δείχνουν ότι πραγματοποιήθηκε σε «τοπικό επίπεδο από την ΕΥΠ, μετά από καταγγελία εστιάτορα του Σιγρίου, που βρήκε τις σημειώσεις των δύο αξιωματικών και τις παρέδωσε σε γνωστό του Αστυνομικό που τότε υπηρετούσε αποσπασμένος στο κλιμάκιο της ΕΥΠ ! Είμαι βέβαιος ότι αν το ήξερε ο τότε Πρωθυπουργός θα έδινε εντολή να … τους αφήσουν ελεύθερους να κάνουν την … δουλειά τους, μην τυχόν και δημιουργήσουμε πρόβλημα στους … συμμάχους μας!

Όπως καταλάβατε, η σύλληψη έγινε χωρίς κεντρική κάλυψη και αξίζουν εύγε στον τότε διοικητή της ΕΥΠ και στον Αστυνομικό διευθυντή!

ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΑΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΚΟΜΜΑΝΤΟΣ ΠΟΥ ΠΑΤΗΣΑΝ ΣΤΑ ΙΜΙΑ

Από το καλό blog koukfamily.blogspot.com αντλήσαμε μερικές πληροφορίες σχετικά με την τύχη των Τούρκων κομμάντος που πάτησαν την Ιμια. Λίγους μήνες μετά τη 31η Ιανουαρίου 1996 η περιβόητη και παρασημοφορεμένη «ομάδα Καρντάκ(σσ Ιμια στην τουρκική)» των Τούρκων κομάντος συμμετείχε σε μια άσκηση στον Κόλπο της Μαρμαρίδας. Η ομάδα αυτή πήγαινε στις ασκήσεις ως ομάδα πρότυπο υπό τις διαταγές του Τούρκου Ταγματάρχη Ζεκί Σεν. Ο Ζεκί Σεν, ήταν ένας διάσημος αξιωματικός των Καταδρομών, μέλος της γνωστής μονάδος Su Altı Taarruz/SAT (αντίστοιχη της ΔΥΚ). Ο Ζεκί Σεν ήταν αδειούχος κατά την προαναφερόμενη άσκηση. Η «ομάδα Καρντάκ» απογειώθηκε με ελικόπτερο Cougar για να εκτελέσει αεραπόβαση. Ξαφνικά σφοδρή έκρηξη καταστρέφει το ελικόπτερο, σκοτώνοντας το πλήρωμα του και την «ομάδα Καρντάκ». Αύτανδρο βυθίζεται στα νερά της Μαρμαρίδας. Μαζί με τον Σακί Σεν, απουσίαζαν άλλα δύο μέλη της «Ομάδας Καρντάκ». Οι Τούρκοι δημοσιογράφοι ανέφεραν ότι υπήρξε ελληνικό σαμποτάζ, εκδίκησης για τα Ίμια. Δεν ήταν έτσι όμως! Γιατί στη συνέχεια, οι δύο παρασημοφορημένοι κομάντος που απουσίαζαν μεταφέρθηκαν σε άλλες μονάδες καταδρομών. Ο Αρχηγός τους Ζεκί Σεν, αποσπάστηκε μυστικά στην Γεωργία ως προσωπικό του ΟΗΕ. Μετά από δύο μήνες με διαφορά 3 ημερών, φεύγουν από την ζωή και οι δύο επιζώντες Τούρκοι κομάντος, και οι δύο σκοτώθηκαν σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Μέσα στο ίδιο έτος δηλαδή και οι 12 Τούρκοι κομάντος των Ιμίων, δεν ήταν πλέον στην ζωή με εξαίρεση τον Αρχηγό τους. Τα ίχνη του Ζεκί Σεν χάθηκαν για ένα διάστημα ώσπου το 2003, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Στις 6 Μαΐου του 2003, ο Ζεκί Σεν γιόρτασε τα γενέθλια του με την κοπέλα του και τους φίλους του σε γνωστό κλαμπ της Κων/πόλης (LAILA) στην Περιοχή Ορτάκιοϊ (Ortaköy). Την νύχτα των γενεθλίων την πέρασε στο κοντινό ξενοδοχείο “CIRAGAN PALACE HOTEL”, παλαιό παλάτι του Σουλτάνου. Την επόμενη μέρα, το μεσημέρι στις 3.30 μ.μ., ο Ζεκί Σεν δέχθηκε στην πλατεία Ταξίμ την επίθεση τριών νεαρών, οι οποίοι τον κατακρεούργησαν με μαχαίρια και διέφυγαν στα στενά σοκάκια της Πόλης…

Ακόμη κι ένα μικρό παιδί θα καταλάβαινε ότι ο Τουρκικός Στρατός, ξέπλυνε την ντροπή του, γιατί αυτοί οι άνδρες, είχαν συλληφθεί από δύο Ελληνες κομμάντος! Και αφού τους παρασημοφόρησαν, τους εξαφάνισαν έναν προς έναν, για να μην γίνει γνωστή ούτε η ξευτίλα τους, αλλά πολύ περισσότερο, για να μην αποδειχτεί ποτέ, ότι υπήρξε τηλεφώνημα ξένης δύναμης για να απελευθερωθούν!

Για την υπόθεση αυτή, θα αναφερθούμε διεξοδικά στο εγγύς μέλλον!

Προς το παρόν, δείτε ένα σχετικό βίντεο από την εκπομπή "Αθέατος Κόσμος" που είχε ασχοληθεί με την τουρκική "ομάδα Καρντάκ"

TΙ ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ ΣΤΟΝ ΕΒΡΟ;

Καταλήγοντας λοιπόν, θα σας παραθέσω, την μαρτυρία ενός φαντάρου της εποχής εκείνης στον Εβρο, όπου εκεί φαίνεται όλοι εκεί είχαν διαπιστώσει το μέγεθος της προδοσίας που έρχεται και φοβόντουσαν:

«Πέρασαν κιόλας 16 ολόκληρα χρόνια, χωρίς να ξεχαστούν ούτε μια στιγμή όσα ζήσαμε. Άλλωστε δεν ξεχνιούνται όσοι τα έζησαν και πολλοί ίσως να μην τα ξεχάσουν και ποτέ. Εμείς ήμασταν φαντάροι κάποια σειρά του 95΄ .Ήταν οι πρώτες μέρες σε μονάδα εκστρατείας ψάρια ακόμα ζήσαμε στιγμές που μόνο στις ταινίες παρακολουθείς, Έξω απο το διοικητήριο μεγάλα βαρέλια να καίνε και οι <<γραφιάδες>> να τρέχουν να φέρνουν και να καίνε χαρτιά, χαρτιά που δεν έπρεπε να πέσουν σε ξένα χέρια…από το μεσημέρι είχαμε δει στις ειδήσεις το στόλο να φεύγει από το ναύσταθμο για τα Ιμια, αλλά κανείς μέχρι εκείνη την στιγμή δεν έλεγε τίποτα, έκανε κρύο είχε κοντά -20 και το βράδυ ξέσπασε χιονοθύελλα κανείς δεν ήθελε να ήταν έξω ένα τέτοιο βράδυ..Ξαφνικά το απόγευμα βλέπουμε το μόνιμο προσωπικό να μπαίνει μέσα, με λίγα λόγια η εντολή ήταν μία εκκένωση του στρατοπέδου .Έβλεπες κόσμο να τρέχει να μαζεύει στρώματα κουβέρτες προσωπικά είδη όλα ότι μπορείτε να φανταστείτε μόνο τα σιδερένια κρεβάτια έμειναν μέσα στους θαλάμους ,γέμισαν τα άρματα με βλήματα πυροβόλα στήθηκαν κανονικά γεμισμένα οπλισμένα έτοιμα να ρίξουν. Ολοι άφηναν τις οικογένειες τους πίσω και πήγαιναν στο πόλεμο!!!! Τότε το ακούσαμε πρώτη φορά πόλεμος…Μόνο ένας Λοχαγός ντόπιος έβαλε τις φωνές και φώναζε << μην φοβάστε ρε εμείς είμαστε τα παλικάρια >>.Ο Διοικητής κλεισμένος στο γραφείο του με χάρτες απλωμένους να κάνει σύσκεψη με το επιτελείο. Τα άρματα από το δριμύ ψύχος δύσκολα έπαιρναν μπροστά και φυσικά απο την έλλειψη μπαταριών αφού και τότε δεν υπήρχαν λεφτά!!Όλα ήταν έτοιμα και ξεκινήσαμε για το μέρος ευθύνης στο δρόμο τα τεθωρακισμένα μας πέρναγαν σαν σταματημένους …έτρεχαν να προλάβουν να είναι πιο μπροστά απο εμάς μια και είναι απο τις πρώτες γραμμές επίθεσης , δεν συζητάμε για τα άρματα που έμειναν στο δρόμο ,για εκείνους που χάθηκαν μέσα στο χιόνι, ούτε για εκείνους που ξεχάστηκαν σε σκοπιές για πάνω απο 48 ώρες. Κάποιοι είχαν συνεννόηση με κινητά (όσοι διέθεταν) οι μπαταρίες των ασυρμάτων στο επόμενο 2 ωρο τελείωσαν. Έτσι φτάσαμε κάποιες ώρες μετά τα μεσάνυχτα ακούγαμε ερπύστριες να δουλεύουν ήμασταν πολύ κοντά. Στόχος;; Η γέφυρα της Αδριανούπολης .Όλα ήταν έτοιμα όλα κρεμόντουσαν σε ένα τηλέφωνο και σε μια λέξη… πύρ… Εμείς, με τα καλά και τα άσχημα τότε του Στρατού, ήμασταν έτοιμοι! Αλλοι δεν ήταν έτοιμοι φαίνεται! Πολύ μακριά από τον Εβρο, που κάθονταν στις ζεστές πολυθρόνες των γραφείων τους στην Αθήνα! Το πρωί κατά τις 10 χτύπησε το τηλ και είπαν ότι το θέμα έχει λήξει και να γίνει η αναδίπλωση ,δεν ξέραμε τι είχε γίνει δεν ξέραμε τίποτα. Μετά μάθαμε ότι τελευταία στιγμή άλλαξε το πλήρωμα του ελικοπτέρου στην φρεγάτα Ναβαρίνο…μετά μάθαμε οτι μια ολόκληρη τούρκικη μεραρχία κόλλησε στον λασπωμένο Έβρο ,μετά μάθαμε οτι 2 ουκάδες μας ξεβράκωσαν 10 τούρκους και τους έβαλαν στο τέλος και χέρι για αυτό που έκαναν. Μετά απο όλα αυτά έμαθα ότι για να υπερασπιστώ την πατρίδα μου μέχρι τελευταίας ρανίδας του αίματος μου πρέπει να το έχουν αποφασίσει άλλοι …και στο τέλος πρέπει να τους ευχαριστώ που προσκύνησα και έσκυψα το κεφάλι…»

Κλείνω τον ελάχιστο φόρο τιμής για τα τρία παλληκάρια μας, με ένα απόσπασμα που το αφιερώνω εξαιρετικά, σε όσους με ελαφρά την καδρία, τόσα χρόνια, επέλεγαν με την ψήφο τους να μας εκπροσωπούν στη Βουλή, όσοι υποχρέωναν ολάκερους Ναυάρχους να πουν ότι την σημαία την πήρε ο … αέρας! Ως σαν να λέμε, την Ελλάδα… την πήρε ο αέρας!! Και στα χρόνια που πέρασαν από τότε, μας πήρε και μας σήκωσε!!!


Γιώργος Αδαλής
aegeantimes.gr

Advertisements

Οι ρίζες της σημερινής μας οικονομικής χρεωκοπίας βρίσκονται στο μαύρο καλοκαίρι της Κυπριακής Τραγωδίας του 1974

Kίμωνος, του Αθηναίου *

Η μεταπολιτευτική δημοκρατία γεννήθηκε πάνω στα ερείπια μιας μεγάλης εθνικής καταστροφής, την οποία ξεπερνά σε σημασία μόνο ο ξεριζωμός του Ελληνισμού της Ιωνίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης. Οι μέρες που διάγουμε σηματοδοτούν την οριστική κατάρρευση της μεταπολίτευσης, υπό το βάρος της οικονομικής χρεωκοπίας της χώρας.  Όμως, πολύ πριν χρεωκοπήσει οικονομικά, η μεταπολιτευτική μας δημοκρατία είχε χρεωκοπήσει ηθικάΗ σημερινή της κατάρρευση, μέσα σε μία ατμόσφαιρα σήψης, αποσύνθεσης και ηθικής παρακμής, ήταν προδιαγεγραμμένη και έχει σε μεγάλο βαθμό τις ρίζες της σε εκείνο το μαύρο καλοκαίρι του 1974. Την προδίκασε η αδυναμία της, ή ακριβέστερα η συνειδητή της άρνηση, να αποκαθάρει το άγος του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής και να αποδώσει δικαιοσύνη για  την Κυπριακή Τραγωδία. Τιμωρώντας όσους άνοιξαν την Κερκόπορτα στο Πεντεμίλι της Κυρήνειας και τιμώντας όσους προέταξαν τα στήθη τους, υπερασπιζόμενοι τέσσερις χιλιάδες χρόνια ελληνικής ιστορίας στο νησί του Ευαγόρα.
Δεν υπάρχει τίποτα το μεταφυσικό σε αυτή τη διαπίστωση. Ούτε η μοίρα της ελλαδικής κοινωνίας το είχε γραμμένο – για όσους την θεωρούν πλοηγό της ζωής, ούτε ο Θεός μας τιμώρησε – για όσους πιστεύουν στην ύπαρξή Του. Απλά, η ηθική συγκρότηση μιας κοινωνίας, αποτελεί ασφαλή οδηγό και πρόκριμα για την κατάληξή της. Μία κοινωνία που ανέχτηκε τον ενταφιασμό της διερεύνησης των ευθυνών για μία τέτοια εθνική καταστροφή, ήταν θέμα χρόνου να συναντήσει την επόμενη. Τριάντα πέντε (και κάτι) χρόνια μετά, είναι ασήμαντος ιστορικός χρόνος. Θα μπορούσε να είχε συμβεί αργότερα, ή και νωρίτερα, ήταν όμως νομοτελειακό πως η κατάρρευση θα ερχόταν. Τα συμπτώματα της Ύβρεως που διαπράχθηκε ήσαν πολλά και εξόφθαλμα αλλά και το δέλεαρ που έπεισε το κοινωνικό σώμα να ανεχθεί τη συγκάλυψη, κι αυτό ήταν ευδιάκριτο.

Η Ύβρις υπήρξε τεράστια, ανήκουστη. Κανείς δεν τιμωρήθηκε για την ανείπωτη Τραγωδία! Οι στρατηγοί, ναύαρχοι, πτέραρχοι, και ό,τι άλλο τέλος πάντων ήταν τότε, που σχεδίασαν και εκτέλεσαν το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου (ή δεν έκαναν τίποτα για να το εμποδίσουν, αρκούμενοι στο να μιλούν με τους Αμερικανούς και τον ξένο «παράγοντα»), έζησαν – ή ζουν ακόμα – εν τιμή, απολαμβάνοντας τίτλους, συντάξεις και προνόμια. Όσοι ολιγώρησαν μπροστά στον εισβολέα (ενώ ίσως είχαν αποδειχθεί «λιοντάρια» στο πραξικόπημα), δεν ελέγχθηκαν ποτέ. O θλιβερός θίασος που υποδυόταν την «ελληνική κυβέρνηση» κατά το πραξικόπημα και την πρώτη φάση της τουρκικής εισβολής, δεναντιμετώπισε ποτέ τη δικαιοσύνη. Οι πολιτικοί άνδρες που ανέλαβαν τα ηνία στις 23 Ιουλίου, δεν έδωσαν ποτέ εξηγήσεις για όσα έκαναν ή, το κυριότερο, παρέλειψαν να κάνουν, για να υπερασπιστούν την μεγαλόνησο από την ολοφάνερα επικείμενη δεύτερη φάση των επιχειρήσεων.
Απεναντίας, όσοι ρίχτηκαν στις 20 Ιουλίου στον αγώνα, με το πάθος που πραγματικά ταίριαζε σε όσους αξιώθηκαν τέτοια τιμή, υβρίστηκαν, συκοφαντήθηκαν και αφέθηκαν ανενδοίαστα στη λήθη, στην αδιαφορία και στην απαξίωση. Και όσοι από αυτούς είχαν την ατυχία να απωλέσουν τη σωματική τους αρτιμέλεια ή την ψυχική και σωματική τους υγεία, υπέστησαν απίστευτους εξευτελισμούς από τη μεταπολιτευτική μας δημοκρατία. Οι νεκροί, οι τραυματίες, οι αγνοούμενοι,  οι πρόσφυγες, τα ορφανά, οι κακοποιημένες γυναίκες της εισβολής, αφέθηκαν να ξεχαστούν. Τι τύχη είχε μία δημοκρατία που διαπράττει τέτοια ανομία; Δεν ήταν φανερό πού θα κατέληγε;
Η Κυπριακή Τραγωδία του 1974 δεν είναι όμως ένα οποιοδήποτε γεγονός. Πρόκειται για μία πολιτικο-στρατιωτική ήττα που σημαδεύει ανεξίτηλα την Ιστορία του Έθνους και υποθηκεύει το μέλλον του Ελληνισμού σε μία πανάρχαια κοιτίδα του.  Τι είδους δημοκρατία είναι αυτή που αρνείται να διερευνήσει τα αίτια ενός τέτοιου εφιάλτη, επικαλούμενη πως θα διαταραχθούν οι σχέσεις της χώρας με τον «ξένο παράγοντα»; Τι είδους κοινωνία είναι αυτή που ανέχεται, λιγότερο από δεκαπέντε χρόνια μετά την τραγωδία, υποκριτικό «άνοιγμα» του φακέλου της Κύπρου για να εξυπηρετηθούν εκλογικές σκοπιμότητες της στιγμής; Δεν της αξίζει να καταρρεύσει μέσα στη γενική καταισχύνη; Μία δημοκρατία που αφήνει άταφους και λησμονημένους τους ήρωές της και ατιμώρητους τους υπεύθυνους μίας ιστορικής καταστροφής, επειδή «…ανακύπτει κίνδυνος να προκύψουν γεγονότα ικανά να διαταράξουν τας διεθνείς σχέσεις της Ελλάδος μετ’ άλλων κρατών…», δεν έχει προδιαγράψει το μέλλον της; Δεν ήταν φανερό πως η κοινωνία της θα άκουγε κάποτε  έναν gauleiter από την Εσπερία να δηλώνει ωμά πως «η εθνική κυριαρχία των Ελλήνων θα περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό»;
Ξέρω πως πολλοί θα καγχάσουν με όσα υποστηρίζει αυτό το σημείωμα. «Τι σχέση έχει», θα πούν, «η οικονομική μας χρεωκοπία, με τα όσα έγιναν το καλοκαίρι του 1974»; “Its the economy stupid!”, θα φωνάξουν οι γιάπηδες του LSE και του Harvard. Ποιά Κύπρος; Εδώ μιλάμε για ΑΕΠ, spreads, CDS, το διογκωμένο δημόσιο, τα swaps,  τι είναι αυτά που μας λές;  Πικρό και παγωμένο θα είναι όμως το γέλιο τους. Γιατί όλοι ξέρουμε πως μία κοινωνία χρεωκοπεί οριστικά, μόνο όταν διαλυθεί το σύστημα αξιών της. Αυτό είναι που της επιτρέπει να σταθεί όρθια και να αντέξει φυσικές και οικονομικές καταστροφές, πολέμους, αναποδιές και δυστυχίες. Η ελλαδική κοινωνία υπονόμευσε το σύστημα αξιών της, όταν απέστρεψε το πρόσωπο από την κυπριακή τραγωδία, για να κυνηγήσει την επίπλαστη οικονομική ευμάρεια της μεταπολίτευσης. Και τώρα είναι γονατισμένη και ανίκανη να αντιδράσει. Θα στοιχημάτιζε κανείς, έστω και μία πεντάρα, πως η ελλαδική κοινωνία έχει τη δύναμη να αντέξει μία πτώχευση; Γιατί, το δίλημμα του αν μπορεί να αντέξει κάτι πιο επώδυνο (όπως π.χ. την ανάγκη να υπερασπιστεί ενόπλως την ανεξαρτησία και την ακεραιότητά της), αρνούμαι ακόμη και να το εκφέρω ….
Πιστεύω πως η προσπάθεια που έκανε η κοινωνία μας να αποστρέψει το πρόσωπο από (τις ευθύνες της και το χρέος της προς) την Κύπρο, οδήγησε σε  καταστάσεις περίεργες. Η πολιτική μας ηγεσία, γιορτάζει κάθε χρόνο στις 24 Ιουλίου την επάνοδο της Δημοκρατίας, με μία glamorous (παλαιότερα τουλάχιστον) δεξίωση της Προεδρίας. Η δεξίωση αυτή και ο χρόνος τέλεσής της, ενσαρκώνει την τραγωδία που ανεπίγνωστα μάλλον, έζησε η δική μου γενιά – η γενιά της μεταπολίτευσης, των σημερινών πενηντάρηδων. Ποτέ δεν κατάφερα να συνέλθω από την διαπίστωση πως  την ώρα εκείνη, της 23ης Ιουλίου του 1974, που εγώ ανέμιζα μία σημαία στην Αθήνα πανηγυρίζοντας για την κατάρρευση της δικτατορίας, κάποια παιδιά της γειτονιάς μου, της πόλης μου, του συγγενικού μου κύκλου, της διπλανής πόρτας τελικά, πέθαιναν μαχόμενοι στην Κυπριακή Γή, σε μία μάχη αισχρά προδομένη.
Την ίδια ακριβώς ώρα που εγώ ανέμιζα τη σημαία και όλοι γύρω μου πανηγύριζαν, στην Κύπρο, η ΕΛΔΥΚ υπερασπιζόταν το στρατόπεδό της και τα όπλα της έπαιρναν φωτιά. Η ελλαδίτικη Α’ Μοίρα Καταδρομών έθαβε 30 καρβουνιασμένα παλικάρια, θύματα της γελοιότητας αυτών που δεν λογοδότησαν ποτέ, και έπαιρνε θέση για τη μάχη που κράτησε ελεύθερο το αεροδρόμιο της Λευκωσίας. Η 33η Μοίρα Καταδρομών είχε παραδώσει στην αγκαλιά του Πενταδάκτυλου τον Ταγματάρχη Κατσάνη και στην Αθανασία τους 120 αξιωματικούς και καταδρομείς της που προσπάθησαν να κλείσουν με τα κορμιά τους το ρήγμα της Κυρήνειας, από όπου έμπαινε σιδερόφρακτος πια ο Αττίλας. Η 31η Μοίρα Καταδρομών αγρυπνούσε φυλάγοντας τη ρημαγμένη Κυπριακή Γή, ανασταίνοντας με τη λαμπρή της δράση από τον Πενταδάκτυλο ως το Πυρόι, το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων του Πλαστήρα. Και η Δόξα μελετούσε το ανάστημα του Παύλου Κουρούπη, του Ελευθέριου Τσομάκη και των λαμπρών συμμαχητών τους, που διάλεξαν να στοιχειώσουν την Κυρήνεια με τη θυσία τους, παρά να φύγουν. Εμείς όμως στην Αθήνα, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, τίποτα από αυτά δεν γνωρίζαμε και τίποτα από αυτά δεν φαινόταν να μας νοιάζει. Το πανηγύρι της Μεταπολίτευσης, μόλις είχε ξεκινήσει. Δεν το σταματούσε ούτε η κλαγγή των όπλων, ούτε ο ορυμαγδός της μάχης από τη μαρτυρική Κύπρο. Δεν το σταμάτησε ούτε ο Αττίλας ΙΙ. Μόνο τώρα πια σταματάει, μάλλον με τον τρόπο που του άξιζε ….
Θα πρότεινα στο σημείο αυτό, πριν αποτιμήσει ο αναγνώστης τα όσα έγραψα σε αυτό το σημείωμα, να κάνει λίγο ακόμα υπομονή, και να γυρίσει τη ματιά του 80 χρόνια πίσω, για να κάνει μία σύγκριση. Για να σκεφτεί, αν ο ισχυρισμός του σημειώματος αυτού πως η ρίζα της χρεωκοπίας βρίσκεται στην απροθυμία της ελλαδικής κοινωνίας να αποκαθάρει το άγος του 1974, έχει κάποια βάση. Το Σεπτέμβρη του 1922, φαινόταν να καταρρέει όχι μόνο η «Μεγάλη Ιδέα» αλλά ολόκληρο το Ελληνικό Κράτος. Τελείωνε με το χειρότερο δυνατό τρόπο μία πολεμική περιπέτεια δέκα ετών.  O διπλασιασμός της εδαφικής έκτασης της χώρας (1912-13) κινδύνευε να εξανεμιστεί από την οδυνηρή ήττα στη Μικρά Ασία, που έθετε σε κίνδυνο την ύπαρξη του Έθνους. Τα πάντα κατέρρεαν. Τα θλιβερά απομεινάρια μιας ένδοξης Στρατιάς διέρρεαν σε αποσύνθεση, μαζί με πλήθη προσφύγων που ετοιμάζονταν να περάσουν το Αιγαίο και να έλθουν στην ηπειρωτική Ελλάδα.
Ας κάνει τώρα ο αναγνώστης ένα μικρό χρονικό άλμα: μόλις 18 χρόνια μετά, και μάλιστα ύστερα από μία περίοδο ανώμαλου πολιτικού βίου και αλλεπάλληλων στρατιωτικών κινημάτων,  μία επίσημη χρεωκοπία (1932) και μία τετράχρονη δικτατορία, το ίδιο Έθνος έγραφε την εποποιία του ’40, γονατίζοντας κυριολεκτικά (τη μία) και ηθικά (την άλλη), δύο αυτοκρατορίες της εποχής. Πώς επετεύχθη αυτό; Θα είχε συμβεί αν δεν είχε αποκαθαρθεί το άγος της Μικρασιατικής Καταστροφής με την δίκη και την εκτέλεση των 6; Θα είχε καταφέρει χωρίς αυτή την κάθαρση, η ηγεσία της εποχής, να συγκροτήσει τη Στρατιά του Έβρου και να επιτύχει τους όρους της Λωζάνης; Θα είχε σταθεί όρθιο το Έθνος; Αμφίβολο. Του «Έθνους η ειμαρμένη» απαίτησε Κάθαρση. Τιμωρία. Για κάποιους ίσως άδικα, αλλά δεν γινόταν αλλιώς.
Ας συγκρίνει λοιπόν τώρα ο αναγνώστης, το τότε και το σήμερα. Η φτωχή, ηττημένη, ταπεινωμένη Ελλάδα του 1922, μετά την Κάθαρση της Μικρασιατικής Τραγωδίας στάθηκε στα πόδια της και ανάγκασε 18 χρόνια μετά όλη την οικουμένη να υποκλιθεί στο μεγαλείο της ελληνικής ψυχής. Αντίθετα, η ευημερούσα Ελλάδα του 1974, «ταϊστηκε»  με «δημοκρατία», «σοσιαλισμό» και «οικονομική ανάπτυξη», και  αγνόησε  την ιστορική αναγκαιότητα και την αδήριτη εσωτερική ανάγκη του κοινωνικού σώματος  για τιμωρία των ενόχων της Κυπριακής Τραγωδίας. Τριάντα επτά χρόνια μετά, και αφού είδε να περνά μπροστά της τόσος πλούτος όσος ίσως δεν είχε εμφανιστεί σε καμμία άλλη περίοδο του ελεύθερου βίου της, η Ελλαδική κοινωνία καταρρέει παταγωδώς. Καταρρέει, βασανιστικά και εξευτελιστικά, περίγελως των Εθνών της Γης. Μη έχοντας ηθική πυξίδα, εκμαυλισμένη και αποπροσανατολισμένη, διαλύεται αδυνατώντας να βρεί στήριγμα στην εθελόδουλη μεταπολιτευτική πολιτική elite, αλλά και στη γελοία, νεο-πλουτίστικη οικονομική elite (της οποίας οι «εκλεκτοί», κάποτε διασκέδαζαν εκτοξεύοντας αλλήλοις αστακούς, σε εκείνα τα «υπέροχα» καλοκαιρινά μυκονιάτικα parties της περιόδου του Χρηματιστηρίου, έξοχα δείγματα της αισθητικής μιας μεταπολίτευσης που οικοδομήθηκε πάνω στα ερείπια του Κυπριακού Ελληνισμού).
Μετά από αυτή την ιστορική αντίστιξη, ας καγχάσει όποιος θέλει για το περιεχόμενο αυτού του άρθρου. Αν μπορεί, φυσικά.  Οι σκιές του Κυπριακού καλοκαιριού του 1974, και το βλέμμα εκείνου του αγοριού μπροστά στον τοίχο που κραυγάζει μέσα στην εκκωφαντική σιωπή της φωτογραφίας «Κανένας  δεν ξεχνά, Τίποτα δεν ξεχνιέται!» θα στοιχειώνουν για πάντα τις μέρες μας.  Η Κύπρος τιμωρεί διαχρονικά και αυτούς που «εμήδισαν», και αυτούς που την ξέχασαν. Μάλλον, δεν θα καταφέρουμε να μάθουμε με σιγουριά αν κάποιοι «εμήδισαν», απλά το υποπτευόμαστε. Σίγουρα όμως, η ελλαδική κοινωνία επέλεξε να ξεχάσει. Αλλά, όπως μαρτυρά ο σοφός λαός, όπως στρώνει κανείς, έτσι κοιμάται.
*(γραμμένο  για το http://www.istorikathemata.com/)

>Ο καταραμένος Ιούλιος της Κύπρου

>

Μάκης Πολλάτος

Πριν από εννέα χρόνια σκοτώθηκε ο Ευάγγελος Φλωράκης

Η απίστευτη σύμπτωση της τραγωδίας της Κύπρου

Στις 20 Ιουλίου του 1974 έγινε η τουρκική εισβολή στη Κύπρο. Από τότε ο Ιούλιος "σημαδεύει" το μαρτυρικό νησί.
Μερικές φορές, οι συμπτώσεις αναδεικνύουν από μόνες τους τις τραγικές διαστάσεις των ειδήσεων. Πριν από εννέα χρόνια ακριβώς, στις 10 Ιουλίου του 2002, η Κύπρος είχε βυθιστεί και πάλι στο πένθος, λόγω του αδόκητου θανάτου του τότε αρχηγού της Εθνικής Φρουράς, αντιστράτηγου Ευάγγελου Φλωράκη.
Τα ξημερώματα της 10ης Ιουλίου του 2002, ένα ελικόπτερο τυπου Μπελ του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Φρουράς, στο οποίο επέβαινε ο καταδρομέας αντιστράτηγος Φλωράκης, κατέπεσε και συνετρίβη. Από τα συντρίμμια ανασύρθηκαν νεκροί και οι πέντε επιβαίνοντες, μεταξύ των οποίων ο ικανότατος διοικητής της κυπριακής εθνοφρουράς και ο τότε αρχηγός της κυπριακής αεροπορίας, ταξίαρχος Δεμέναγας.
Κατά κοινή ομολογία, ο αντιστράτηγος Φλωράκης, ο οποίος είχε διατελέσει διοικητής του Β’ Σώματος Στρατού -της σιδερένιας γροθιάς του ελληνικού στρατού- προτού αναλάβει αρχηγός του ΓΕΕΦ ήταν ο βασικός υπεύθυνος για την εκσυγχρονισμό και την ενίσχυση της κυπριακής εθνοφρουράς.
Εις ένδειξη τιμής προς τον αντιστράτηγο Φλωράκη, έναν Ελλαδίτη αξιωματικό ο οποίος αγάπησε και αγαπήθηκε από τους Κύπριους όσο λίγοι, η κυπριακή κυβέρνηση αποφάσισε να μετονομάσει τη ναυτική βάση στο Ζύγι της Λεμεσού σε ναύσταθμο "Ευάγγελος Φλωράκης".
Και σήμερα(σ.μ. : χθες ), ακριβώς εννέα χρόνια μετά το χαμό του αντιστρατήγου Φλωράκη, μια νέα συμφορά χτυπά το νησί της Κύπρου.

Από τον Μάκη Πολλάτο

http://www.protothema.gr/greece/article/?aid=133469

>Ίμια 15 χρόνια μετά. Αφιέρωμα της εφημερίδας «Δημοκρατία», 29/1/2011

>

15 χρόνια από την Εθνική ταπείνωση στα Ίμια

Τα τραγικά λάθη και η εγκληματική αμέλεια της κυβέρνησης Σημίτη

παγίωσαν τις «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο

Ρεπορτάζ ΛΕΩΝΙΔΑΣ Σ. ΜΠΛΑΒΕΡΗΣ

Σενάρια συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου, διαρκής υποχώρηση από την άσκηση δικαιωμάτων μας, αύξηση της τουρκικής επιθετικότητας, ατολμία στην υπογραφή της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης με την Κύπρο για να μη δυσαρεστηθεί η Άγκυρα και de facto αποδοχή των γκρίζων ζωνών! Αυτός είναι ο θλιβερός απολογισμός της φετινής επετείου από τη νύχτα της εθνικής ταπείνωσης στα Ίμια…

Τη Δευτέρα 31 Ιανουαρίου συμπληρώνονται 15 έτη από το όνειδος της σύγχρονης ιστορίας μας, που οδήγησε στον θάνατο των τριών νεοηρώων του έθνους, μελών του πληρώματος του ελικοπτέρου του Πολεμικού Ναυτικού που απολέστηκε κατά την κρίση.

Και λέμε «όνειδος» γιατί τότε, εκτός των ανθρώπινων απωλειών, που είναι έτσι κι αλλιώς δυσβάστακτες, για πρώτη φορά τέθηκαν εν αμφιβάλω από την Τουρκία χερσαία τμήματα της ελληνικής επικράτειας δημιουργώντας το νεόκοπο καθεστώς των «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο.

Εδραιωμένη κατάσταση

Ένα καθεστώς που αφενός με την τουρκική επιθετική συμπεριφορά και αφετέρου με την ελληνική ψοφοδεή αντιμετώπιση του τείνει -δυστυχώς- να θεωρείται εδραιωμένο και από την Ελλάδα, που αρκείται σε ανούσιο βερμπαλισμό, αλλά ουσιαστικά από όλες τις υπόλοιπες χώρες και τους διεθνείς οργανισμούς όπως το ΝΑΤΟ.

Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι από τους τότε πρωταγωνιστές των Ιμίων οι πρωθυπουργοί των δύο χωρών Κ. Σημίτης και Τανσού Τσιλέρ έχουν αποσυρθεί από την πολιτική και ιδιωτεύουν, ο τότε υπουργός Εθνικής Άμυνας Γ. Αρσένης έχει αποσυρθεί από την ενεργό πολιτική (η σύζυγος του Λούκα είναι υπουργός στην κυβέρνηση Παπανδρέου), ο Α/ ΓΕΕΘΑ ναύαρχος Λυμπέρης είναι πλέον απόστρατος και συγγραφέας βιβλίων, ενώ ο μόνος που παραμένει ενεργός στην πολιτική είναι ο τότε υπουργός Εξωτερικών και νυν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θ. Πάγκαλος, ο οποίος είχε πρωταγωνιστήσει στις κινήσεις για την υποστολή της ελληνικής σημαίας και την υποχώρηση των βατραχανθρώπων από το ελληνικό έδαφος…

***

Το χρονικό της ντροπής

ΑΝΗΜΕΡΑ των Χριστουγέννων, στις 25 Δεκεμβρίου 1995, ένα μικρό τουρκικό μότορσιπ, το «Φιγκέν Ακάτ», προσαράζει στην ανατολική νησίδα Ίμια. Πρόκειται για δύο μικρές νησίδες (ανατολική και δυτική Ίμια) εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων. Στέλνει σήμα για την προσάραξη του ζητώντας βοήθεια. Σπεύδει για τη βοήθεια του ένα ελληνικό ρυμουλκό, του οποίου όμως τη βοήθεια αρνείται ο πλοίαρχος του τουρκικού πλοίου υποστηρίζοντας ότι τα νησάκια αυτά αποτελούν «τουρκικό έδαφος». Την επόμενη μέρα, 26 Δεκεμβρίου, ο τότε Έλληνας πρεσβευτής στην Άγκυρα απευθύνεται στο τουρκικό ΥΠΕΞ για διευκρινίσεις, τις οποίες όμως δεν λαμβάνει.

•Στις 27/12/1995 το τουρκικό ΥΠΕΞ αποδέχεται τη χρησιμοποίηση τουρκικών ρυμουλκών, μετατρέποντας μια καθαρά ιδιωτική υπόθεση (προσάραξη εμπορικού πλοίου ή ναυαγιαίρεση) σε διμερές, ελληνοτουρκικό ζήτημα. Αμέσως το τουρκικό ΥΠΕΞ έσπευσε να εκμεταλλευτεί την περίοδο των διακοπών και την υπολειτουργία των ελληνικών κρατικών αρχών, και εξέδωσε ρηματική διακοίνωση, όπου επισημαίνεται ότι τα Καρντάκ, όπως ονομάζει τα Ίμια, είναι «τουρκικό έδαφος», τμήμα της επαρχίας Μποντρούμ (Αλικαρνασσού). Στις 19 Ιανουαρίου 1996 εκλέγεται νέος πρωθυπουργός ο Κώστας Σπμίτης, ο οποίος στις 22 του μήνα ορκίζεται με υπουργούς Εθνικής Άμυνας τον Γεράσιμο Αρσένη και Εξωτερικών τον Θόδωρο Πάγκαλο. Την ίδια μέρα ο δήμαρχος Καλύμνου υψώνει την ελληνική σημαία στην ανατολική Ίμια δίνοντας μεγάλη δημοσιότητα στο γεγονός.

•Στις 27/1/1996 Τούρκοι «δημοσιογράφοι» τηλεοπτικού σταθμού αποβιβάζονται με ελικόπτερο στην ανατολική Ίμια, κατεβάζουν την ελληνική σημαία και υψώνουν την αντίστοιχη τουρκική. Η κατάσταση επιδεινώνεται επικίνδυνα.

Στην Αθήνα συνεδριάζουν το Συμβούλιο Αρχηγών Γενικών Επιτελείων (ΣΑΕΕ) και το Συμβούλιο Άμυνας (ΣΑΜ). Η εντολή της κυβέρνησης είναι η αποκλιμάκωση της κρίσης. Αποφασίζεται η επιτήρηση των βραχονησίδων την ημέρα από τη θάλασσα, ενώ το βράδυ θα αποβιβάζονται σε αυτές στρατιωτικά αγήματα. Με απόφαση του τότε αρχηγού ΓΕΕΘΑ ναυάρχου Χρήστου Λυμπέρη αποφασίζεται τη φύλαξη τους να αναλάβουν οι βατραχάνθρωποι της τότε Μονάδας Υποβρύχιων Καταστροφών (ΜΥΚ), εκεί μόνο που υπάρχει η σημαία, ενώ η δυτική Ίμια θα επιτηρείται από τα πλοία του Π.Ν., που περιπολούν στην περιοχή.

•Στις 09.00 της 30/1/1996 ο ναύαρχος Λυμπέρης αναλαμβάνει την επιχειρησιακή διοίκηση των ελληνικών Ε.Δ. Στις 10.00 μιλούν τηλεφωνικά ο πρωθυπουργός Κ. Σημίτης και ο Αμερικανός πρόεδρος Μπιλ Κλίντον, καθώς και οι δυο υπουργοί Άμυνας Γ. Αρσένης και Ουίλιαμ Πέρι. Αρχίζουν διαπραγματεύσεις. Προς το μεσημέρι πραγματοποιείται σύσκεψη στο γραφείο του πρωθυπουργού στη Βουλή, με συμμετοχή υπουργών και του Α/ΓΕΕΘΑ για αξιολόγηση της κατάστασης και λήψη αποφάσεων. Δεν είναι κανονική συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ. Οι εντολές που δίδονται, σύμφωνα με το βιβλίο του ναυάρχου Λυμπέρη, είναι: «Όχι χρήση βίας, όχι παρενόχληση, αλλά ενημέρωση τους και αίτηση απομάκρυνσης τους». Από το μεσημέρι το τουρκικό ΥΠΕΞ ζητά από τον Έλληνα πρεσβευτή στην Άγκυρα την επαναφορά στο προηγούμενο καθεστώς (status quo ante). Το αίτημα αυτό επαναλαμβάνει αργά το απόγευμα στις Βρυξέλλες και ο Αμερικανός μόνιμος αντιπρόσωπος στο ΝΑΤΟ στον Έλληνα ομόλογο του. Στις 23.00 τα ελληνικά πολεμικά που βρίσκονται στην περιοχή έχουν στοχοποιήσει τα τουρκικά. Καθήκοντα τακτικού διοικητή εκτελεί ο αρχαιότερος κυβερνήτης, αυτός της φρεγάτας «Ναβαρίνον» (Ρ-461), ο τότε αντιπλοίαρχος Ι. Λιούλης. Στις 23.30 η αμερικανική πλευρά(Περί και στρατηγός Σαλικασβίλι) ανακοινώνει στον κ. Αρσένη ότι οι Τούρκοι αρνούνται την ελληνική πρόταση αποκλιμάκωσης, καθώς δεν δέχονται την απομάκρυνση των πλοίων και του αγήματος στην ανατολική Ίμια, ζητώντας και την υποστολή της ελληνικής σημαίας από το νησί.

•Στις 00.30 της 3171-1996 πραγματοποιείται σύσκεψη (όχι ΚΥΣΕΑ) στο πρωθυπουργικό γραφείο. Όσα τραγελαφικά διαδραματίστηκαν τότε είναι λίγο πολύ γνωστά. Τα ξημερώματα ενημερώνονται οι αρμόδιοι ότι στη δυτική Ίμια αποβιβάστηκε, με επιτυχή αντιπερισπασμό, ομάδα Τούρκων βατραχανθρώπων, την ίδια ώρα που η ελληνική πλευρά είχε ξεκινήσει τη διαδικασία αποβίβασης και σε αυτή τη νησίδα της δεύτερης ομάδας των βατραχανθρώπων της ΜΥΚ. Ζητείται επιβεβαίωση της πληροφορίας από το ΓΕΝ, που στις 04.30 διατάζει την απογείωση του ελικοπτέρου ΑΒ-212 (ΠΝ-21) από το «Ναβαρίνον», κάτω από εξαιρετικά αντίξοες καιρικές συνθήκες. Το ελικόπτερο πραγματοποιεί τρεις διελεύσεις πάνω από τη δυτική Ίμια και μόνο μετά την τρίτη, στις 04.50, διαπιστώνει την ύπαρξη στο νησί δέκα Τούρκων βατραχανθρώπων. Τότε διατάσσεται να επιστρέφει στο «Ναβαρίνον». Στη διάρκεια αυτού του σκέλους της πτήσης το ελικόπτερο συντρίβεται στη θάλασσα. Το πλήρωμα του, οι υποπλοίαρχοι Χριστόδουλος Καραθανάσης (κυβερνήτης), Παναγιώτης Βλαχάκος (συγκυβερνήτης) και αρχικελευστής Έκτωρ Γιαλοψός (χειριστής σόναρ) σκοτώθηκαν ακαριαία στην εκτέλεση του καθήκοντος.

•Στις 06.15 της 31/1/1996 άρχισε η σταδιακή αποχώρηση. Πρώτοι αναχωρούν από τη δυτική Ίμια οι Τούρκοι βατραχάνθρωποι, για να ακολουθήσουν οι Έλληνες από την ανατολική, μαζί με την ελληνική σημαία, υλοποιώντας το αμερικανικό ρηθέν «no man, mo ships, no flags»…

***

Το μυστικό της Σαντορίνης: Γιατί δεν απογειώθηκαν ποτέ τα δύο Απάτσι

ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ του 1995 πραγματοποιήθηκαν η επίσημη τελετή ένταξης των νέων -τότε- επιθετικών ελικοπτέρων ΑΗ-64Α Plus Apatche και η ένταξη τους στο νεοσυγκροτηθέν ειδικά για τον σκοπό αυτό 1ο Τάγμα Επιθετικών Ελικοπτέρων (1ο ΤΕΕΠ), που εδρεύει στο Στεφανοβίκι Μαγνησίας. Πρώτος διοικητής της μονάδας ήταν ο τότε αντισυνταγματάρχης Γ.Χ. Το διάστημα από τα τέλη Αυγούστου 1995 ως και τον Ιανουάριο του 1996, που ξέσπασε η κρίση των Ιμίων, η μονάδα συνέχισε με τους προβλεπόμενους από τον προγραμματισμό ρυθμούς την παραλαβή όλων, και των συνολικά είκοσι, των ελικοπτέρων της, την εκπαίδευση του ιπτάμενου και τεχνικού προσωπικού της, αλλά και την αποπεράτωση των νέων εγκαταστάσεων της.

Τα επιθετικά ελικόπτερα Απάτσι, με διμελές πλήρωμα, τη στιγμή της κρίσης των Ιμίων δεν είχαν περάσει από την επιχειρησιακή αξιολόγηση, και επομένως η μονάδα δεν ήταν επιχειρησιακή και ετοιμοπόλεμη. Μπροστά όμως σε μια εν εξελίξει σοβαρότατη κρίση με εθνικές συνέπειες όλα αυτά ασφαλώς αποτελούν… λεπτομέρειες. Όταν έχεις στο οπλοστάσιο σου τέτοιο όπλο, σε μια τέτοια κρίση, δεν μπορείς να μην το αξιοποιήσεις.

Πραγματοποιούσαν βολές

Στις 16.00 της 19ης Ιανουαρίου 1996 με διαταγή του ΓΕΣ απογειώνονται από το Στεφανοβίκι δύο επιθετικά ελικόπτερα Απάτσι φορτωμένα με αντιαρματικά βλήματα αέρος-εδάφους Χελφάιρ, προκειμένου να πραγματοποιήσουν για πρώτη φορά δοκιμαστικές βολές αποδοχής του βλήματος στο πεδίο βολής αρμάτων Λιτόχωρου, κάτω από εξαιρετικά αντίξοες καιρικές συνθήκες, με βροχή, κρύο και χαμηλή νέφωση. Στο ένα ελικόπτερο, όπως συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις, επέβαινε ο ίδιος ο διοικητής. Στο δεύτερο ελικόπτερο, ένας από τους ικανότερους πιλότους της μονάδας. Οι βολές αποδοχής των Χελφάιρ πραγματοποιήθηκαν με απόλυτη επιτυχία, αλλά όχι και χωρίς κίνδυνο, στο πεδίο βολής Λιτόχωρου. Λόγω των εξαιρετικά δυσμενών καιρικών συνθηκών ένα από τα δύο ελικόπτερα παραλίγο να συντριβεί στον ορεινό όγκο του γειτονικού Ολύμπου, στη διάρκεια εκτέλεσης ελιγμών για την άφεση ενός βλήματος. Ευτυχώς όμως όλα πήγαν τότε καλά.

Μόλις προσγειώθηκε στο Στεφανοβίκι, τα ανεφοδίασαν με καύσιμα και τα εξόπλισαν με πλήρη πολεμικό φόρτο, δηλαδή 16 συνολικά Χελφάιρ, και μία πλήρη αναχορηγία πυρομαχικών για το πυροβόλο Μ230 των 30mm, που βρίσκεται στο ρύγχος του ελικοπτέρου. Επειδή μάλιστα δεν είχαν παραληφθεί ακόμα τα κανονικά πυρομαχικά του πυροβόλου, και για να είναι πλήρως επιχειρησιακά τα δύο ελικόπτερα, έγινε η εξής ελληνική πακντα: τηλεφωνικά ο διοικητής του Στεφανοβικίου επικοινώνησε με τον τότε διοικητή της 114 Πτέρυγας Μάχης στην Τανάγρα, όπου επιχειρούσαν (και επιχειρούν) τα μαχητικά Μιράζ-2000, που φέρουν πυροβόλα DEFA-554, επίσης των 30 χιλιοστών.

Σε πλήρη ετοιμότητα

Μεταβιβάστηκε λοιπόν στον διοικητή της Τανάγρας η παράκληση να «δανείσει» στα επιθετικά ελικόπτερα του Στρατού αριθμό βλημάτων των 30 χιλιοστών για τα πυροβόλα των Απάτσι. Όπερ και εγένετο σε χρόνο ρεκόρ. Αμέσως μετά οι τέσσερις άνδρες κατέβησαν στην πίστα, ανέβηκαν στα ελικόπτερα τους, τα οποία πετώντας πάνω από τα κύματα του φουρτουνιασμένου Αιγαίου, για να μη γίνουν αντιληπτά από τα τουρκικά ραντάρ, έφτασαν και προσγειώθηκαν έπειτα από περίπου μιάμισης ώρας πτήση μέσα στο σκοτάδι, στην αεροπορική βάση της Σαντορίνης, όσο πιο κοντά μπορούσαν δηλαδή στην περιοχή της κρίσης, με άμεση ετοιμότητα να επέμβουν, όποτε τους ζητούνταν.

Αλλά δεν τους ζητήθηκε να επέμβουν ποτέ, παρόλο που διέθεταν τον ειδικό εξοπλισμό για πτήση και παρατήρηση στη διάρκεια της νύχτας, και μάλιστα κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες. Στην αεροπορική βάση της Σαντορίνης έφτασαν αργά το βράδυ της 29ης Ιανουαρίου.

Επομένως πολύ κοντά στην περιοχή της κρίσης τα ξημερώματα της 31ης Ιανουαρίου υπήρχαν δύο απόλυτα εξειδικευμένα και εξοπλισμένα ελικόπτερα. Δυστυχώς δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ.

ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ καθεστώς των νήσων και των νησίδων του Αιγαίου είναι κρυστάλλινης διαύγειας και αποδεικνύεται από πλήθος διεθνών συμφωνιών. Τρεις είναι οι Διεθνείς Συνθήκες, που το διέπουν: της Λοζάνης (1923), οι Ιταλοτουρκικές (1932) και των Παρισίων (1947). Όμως, όπως πολύ εύστοχα επισημαίνεται και από το ελληνικό ΥΠΕΞ, τη νομική επιχειρηματολογία (συνθήκες, πρωτόκολλα κ.λπ.) συμπληρώνει η έμπρακτη, ειρηνική και συνεχής άσκηση κυριαρχίας επί των Ιμίων από την Ελλάδα, αδιαλείπτως από το 1947, χωρίς η Τουρκία να την αμφισβητήσει ποτέ ως την κρίση του 1995-96.

Με τη Συνθήκη της Λοζάνης (άρθρο 15) τα Ίμια μαζί με όλο το δωδεκανησιακό σύμπλεγμα περιήλθαν στην Ιταλία. Επιπλέον προκύπτει (άρθρα 12 και 16) ότι η Τουρκία παραιτήθηκε κάθε κυριαρχικού δικαιώματος επί όλων των νησιών που βρίσκονται πέραν των 3 μιλίων από την ασιατική ακτή, εκτός των Ίμβρου, Τενέδου και Λαγουσών).

Συνεπώς παραιτήθηκε κάθε κυριαρχικού της δικαιώματος και επί των Ιμίων, που βρίσκονται σε απόσταση 3,7 μίλια από τις τουρκικές ακτές. Η Συνθήκη της Λοζάνης είναι σαφής: τα νησιά και οι νησίδες εντός τριών μιλίων από τις τουρκικές ακτές παραμένουν τουρκικά πλην αντιθέτου ρητής εξαιρέσεως της ίδιας της Συνθήκης και, αντιστρόφως, η Τουρκία παραιτείται από κάθε κυριαρχικό ή άλλο δικαίωμα επί των νησιών και των νησίδων που ευρίσκονται εκτός της ζώνης αυτής (και πάλι πλην ρητών εξαιρέσων, περιπτώσεις Ίμβρου, Τενέδου, Λαγουσών).

2 Με την Ιταλοτουρκική Συμφωνία του Ιανουαρίου του 1932 και του συμπληρωματικού αυτής Πρωτοκόλλου της 28/12/1932, βάσει των οποίων οριοθετήθηκε η χωρική θάλασσα των δύο χωρών μεταξύ μικρασιατικής ακτής και δωδεκανησιακού συμπλέγματος.

Τονίζεται ότι τα Ίμια περιήλθαν στην Ιταλία με τη Συνθήκη της Λοζάνης, κάτι που απλώς επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι στο σημείο 30 του συμπληρωματικού Πρωτοκόλλου που υπεγράφη στις 28/12/1932 αναφέρονται ως ένα από τα σημεία ιταλικής κυριαρχίας από τα οποία θα υπολογίζεται η μέση γραμμή για τον διαχωρισμό των χωρικών υδάτων μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας.

Βάσει της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων του 1947 (άρθρο 14) η κυριαρχία επί των Δωδεκανήσων, συμπεριλαμβανομένων των Ιμίων, περιήλθε από την Ιταλία στην Ελλάδα. Δηλαδή η Ελλάδα διαδέχτηκε την Ιταλία ασκούσα αυτή την κυριαρχία.

***

Η ΘΕΣΗ ΜΑΣ

Τα σύγχρονα Ίμια

ΥΠΟΠΛΟΙΑΡΧΟΣ Χριστόδουλος Καραθανάσης υποπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος, αρχικελευστής Έκτωρ Γιαλοψός. Τρεις χρυσές εγγραφές στο πάνθεον των Ελλήνων ηρώων. Το πέρασμα από τα δημοτολόγια στη χορεία των εκλεκτών του έθνους κοστίζει μόνο μία ζωή. Την έδωσαν, αυτοπροαιρέτως, για την πατρίδα. Ημερομηνία καταχώρησης 31 Ιανουαρίου 1996. Οι νεκροί στρατιώτες της Ελλάδας ήταν οι μόνοι που γλίτωσαν από το όνειδος και το άγος των Ιμίων που μας καταδιώκει και μας τιμωρεί συλλογικά τα τελευταία 15 χρόνια.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ της Ιστορίας οι τρεις θυσιασθέντες υπέρ βωμών και εστιών ήταν τυχεροί. Έλαβαν θάνατο μαζί με αγέραστο έπαινο και κλέος. Όσοι απέμειναν ζωντανοί στις 31 Ιανουαρίου του ’96 θα λάβουν κάποτε το μερίδιο του θανάτου που αναλογεί σε όλους τους ανθρώπους, αλλά το όνειδος των Ιμίων, η ταπείνωση και οι ολέθριες επιπτώσεις του σε όλους τους τομείς του συλλογικού βίου θα παραμένουν.

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ύφεση, ο αμοραλισμός, το όργιο της παρανομίας, η υποτίμηση των δυνατοτήτων και του ηθικού της χώρας στο εσωτερικό και το εξωτερικό είναι εν πολλοίς απότοκα της νύχτας των Ιμίων. Ο αρχιτέκτονας της ντροπής, ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, ξεστομίζοντας το κατάπτυστο «ευχαριστώ» στις ΗΠΑ από το βήμα της Βουλής, εξασφάλισε την αμέριστη στήριξη των προαγωγών της ξενοκρατίας και οκτώ ανέφελα έτη πολιτικής μονοκρατορίας.

ΤΩΡΑ οι γκρίζες ζώνες που επέβαλαν οι Τούρκοι στο Αιγαίο έχουν επεκταθεί στο σώμα της Ελλάδας. Απλώνονται από την πλατεία Αμερικής μέχρι τις εσχατιές των συνόρων. Πλημμυρίζοντας την επικράτεια με λαθρομετανάστες, οι εχθροί του Ελληνισμού και οι συνεργάτες τους έχουν καταφέρει ένα αποφασιστικό πλήγμα στην ομοιογένεια του πληθυσμού, στην οικονομική ζωή, στα πολιτιστικά αποθέματα, στη φυσιογνωμία του ελληνικού χώρου.

ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΙΜΙΑ είναι η Νομική, ο Άγιος Παντελεήμονας, η Κυψέλη, η παραλία της Πάτρας, τα Χανιά, η Μανωλάδα, η Θεσσαλονίκη, η Νέα Μηχανιώνα, τα Ιωάννινα. Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ αλλάζουν, όμως οι στόχοι, οι μέθοδοι και οι συνέπειες παραμένουν αναλλοίωτα.

Για τον φάκελο της Κύπρου

ΣΑΣ ΕΠΙΣΥΝΑΠΤΩ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ-ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΗΣ Κας ΜΑΙΡΗΣ ΚΟΥΡΟΥΠΗ, ΣΥΖΥΓΟΥ ΤΟΥ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΥ ΗΡΩΑ ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗ (ΠΖ) ΠΑΥΛΟΥ ΚΟΥΡΟΥΠΗ, ΔΙΟΙΚΗΤΗ ΤΟΥ 251 Τ.Π., ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΠΟΥ “ΕΡΕΥΝΑ” ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΟΥ “ΜΑΥΡΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ ΤΟΥ 1974″

ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ….

AΠΟ ΜΑΙΡΗ  ΚΟΥΡΟΥΠΗ   9  ΙΑΝ  2011

Πρώτο από όλα εύχομαι στον Κυπριακό Λαό , εκείνους που αγαπούν τους Ελλαδίτες αλλά και εκείνους που δεν αγαπούν και δεν θέλουν να ακούσουν για την Ελλάδα, μέσα από την κάρδια μου τα Χρόνια Πολλά,  Καλή Χρονιά και ότι καλύτερο για την Κύπρο μας.

Στην Κύπρο έζησα και γνώρισα πολύ μεγάλη αγάπη και πολύ μεγάλη φιλοξενία από τόσους πολλούς ανθρώπους , που αν άρχιζα να αναφέρομαι σε ονόματα θα χρειαζόμουν μερόνυχτα για να τα γράψω, ένα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν για την συμπαράσταση που δέχτηκα στις δύσκολες στιγμές που πέρασα και περνάω, που ήταν και παραμένουν άπειρες .

Από την στιγμή που ο σύζυγος μου Παύλος Κουρούπης ανακοινώθηκε αγνοούμενος με άλλους 1618 το κακό  που κτύπησε   την  Κύπρο κτύπησε και την δική μου οικογένεια , έγινε  μια ακόμα οικογένεια με τον πατερά αγνοούμενο και πρόσφυγες .  Μέσα  στην μαυρίλα , έσφιξα την ψυχή μου  και άρχισα  τον αγώνα .

Δυστυχώς το θέμα ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΙ δεν έχει βρει την λύση του , όχι γιατί δεν μπορούν,  αλλά δεν θέλουν… Το ζήσαμε και τα ζούμε , βασανίζουμε τις ψυχές μας χωρίς να ξέρουμε τι μας περιμένει.

Σήμερα και  μετά από 37 μαρτυρικά χρόνια και ενώ αγωνιούμε για το  τι έγιναν τα παλληκάρια της ΕΛΔΥΚ, τα αγνοούμενα παιδιά της Κύπρου , οι γυναίκες  οι γέροντες και ο Παύλος Κουρούπης, δεν παίρνω απάντηση γιατί από ένα μέρος   έχω να κάνω με τον προαιώνιο εχθρό, τον βάρβαρο και τον αιμοσταγή τούρκο εισβολέα . Για  κάποιους βέβαια,  έγινε  καλός φίλος … για όσους χάσαμε ανθρώπους και πατρίδα,  παραμένει  ο αιμοσταγής που βίασε , σκότωσε , σύλησε ιερούς ναούς και κοιμητήρια….

Σήμερα λοιπόν  κάποιοι αγνώμονες, βολεμένοι και  άκαπνοι ριψάσπιδες , θέλουν σε συνέχεια προσχεδιασμένης προπαγάνδας και αφού έχουν εκτονώσει κατά το ήμισυ το μένος τους εναντίων των ανδρών του Ελληνικού Στρατού δηλ . των παλληκαριών της ΕΛΔΥΚ, συνεχίζουν με του αξιωματικούς , οι οποίοι απουσιάζουν όχι ηθελημένα αλλά γιατί με το αίμα τους θέλησαν να προφυλάξουν και να προασπιστούν τα δικαία της Ελληνικής φυλής , αλλά και την Ελευθερία της Κύπρου… και ρωτώ  αν ήσαν προδότες θα έμεναν  να πολεμήσουν ; τόσοι και τόσοι εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας, αυτοί γιατί να έμεναν;  βεβαία σε τηλεοπτικό διάλογο και μάλιστα στο ΡΙΚ άκουσα να αποδίδεται σαν μομφή, το να μιλάς και να σκέπτεσαι  σαν Έλληνας !!!

Στις μέρες μας και 37 χρόνια μετά οι Ήρωες πεθαίνουν για δεύτερη  φορά , όχι από τους τούρκους εισβολείς  αλλά από  ριψάσπιδες Ελληνοκύπριους  που ενώ πέταξαν τα όπλα , ακόμα φεύγουν και  έχουν  περίσσιο θράσος ώστε να   κατηγορούν τους ήρωες, για προδοσια …  Θα πω δημόσια δυο λόγια και στα θρασίμια αλλά και στους υπευθύνους της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τον Φάκελο της Κύπρου.

Κύριε Ερμή , θα πρέπει να θυμάστε ότι η  αδικία  τιμωρείται και αναρωτιέμαι γιατί ακόμα και νεκρός ο Ανχης Παύλος Κουρούπης  σας ενοχλεί ; επειδή δεν του μοιάζετε ούτε στο μικρό του δακτυλάκι;

Γιάτρεψε την ψυχή σου γιατί είσαι  δυστυχής .

Δεν σε ρωτώ αν φοβάσαι τον Θεό  γιατί δεν πιστεύεις ούτε στο διάβολο, διότι  ένας άνθρωπος που τρέφει 37 χρόνια μίσος για κάποιον που πολέμησε για τον τόπο του όταν αυτός κρύβονταν,  είναι ψυχικά νεκρός.

Τίποτα δεν μένει κρυφό και όλα μαθαίνονται, σας  λέω ότι έστω κι αν φτιάξατε μάρτυρα και τον   παρουσιάσατε  σαν οδηγό του Παύλου,  εσύ και ο κ. Οικονομίδης, εγώ έχω 10 πραγματικούς μάρτυρες, ότι,   ο οδηγός του από την στιγμή που ήρθε στο 251 ΤΠ ήταν ο  Λευτέρης Θωμάς ο οποίος αγνοείται … ο Παύλος τον έδιωχνε αλλά ο Λευτέρης δεν έφευγε  από δίπλα του. Δεν διστάσατε να πλησιάσετε την οικογένεια Θωμά και να κατηγορήσετε τον Παύλο και λυπάμαι, αντί να δώσετε παρηγοριά  και κουράγιο στην οικογένεια την επιβαρύνατε με περισσότερο πόνο. Συγχαρητήρια ήταν πολύ σπουδαίο το  έργο σας και δεν χρειάζεται ιδιαίτερα προσόντα,   παρά μόνο εμπάθεια … προσόν  των μικρών και ποταπών  ανθρωποειδών τεράτων…

Κύριε Οικονομίδη οι   πραγματικές καταθέσεις βρίσκονται εκεί που πρέπει και θα δημοσιευτούν  σε εύλογο χρονικό διάστημα και τότε θα δούμε ποιοι θα τρέχουν να κρυφτούν γιατί όταν έπρεπε να αντιμετωπίσεις τον τούρκο εισβολέα στην πρώτη γραμμή εσύ στράφηκες εναντίων των ελλαδιτών που πολεμούσαν για τον τόπο σου. Το ότι είχαν στραμμένη την προσοχή τους στο τούρκο  ήταν εύκολη λεία για σένα… αλήθεια με πόσους ικανοποιήθηκες;

Και 100 πλαστούς μάρτυρες να παρουσιάσετε είτε το θέλετε είτε όχι ο Παύλος ήταν και θα είναι στις συνειδήσεις των ανδρών  που τον έζησαν και πολέμησαν δίπλα του ο Γενναίος Διοικητής ,  ο Ήρωας, ο Λεωνίδας της Κύπρου.

Εδώ θα ήθελα να επισημάνω κάτι που το γνωρίζουν  και όσοι δεν έχουν υπηρετήσει στρατιωτική θητεία είναι ότι ο Ανχης(ΠΖ) Παυλος Κουρούπης ήταν Διοικητής Τάγματος ,  Διοικητής Ανωτέρας της Κυρήνειας  ήταν ο Ταξίαρχος Στυλιανός Μιχόπουλος ο οποίος είχε το γενικό πρόσταγμα αλλά και  όλες τις επαφές με το ΓΕΕΦ και το M. Γιωργίτση  και τα Ηνωμένα Έθνη , καθώς ήταν ανώτερος σε βαθμό  εκτός από θέση.

Κύριε Σιζόπουλε δεν επιτρέψατε να καταθέσω διότι είμαι Ελληνίδα, καλέσατε όμως τον κύριο Χριστοφορίδη και τον κύριο Χαρδαβέλλα  και οι δυο είναι Ελλαδίτες   όσο αφορά τον κύριο Χριστοφορίδη δεν πιστεύω να παρουσιάστηκε σαν νέος τουρκοφάγος της ιστορίας της Κύπρου , γιατί ήταν στην σπήλια μαζί με τα γυναικόπαιδα και μάλιστα μια Κυρηνειωτισσα τον ρώτησε γιατί δεν πάει να πολεμήσει. Αλήθεια κάποιος που έχει μάθει να κρύβεται πίσω από γυναικόπαιδα τι κύρος  μπορεί να διαθέτει;

Αυτή η περίπτωση μαζί με του Ερμή είναι χαρακτηριστικά δείγματα των μαρτύρων που καταθέτουν για τον Φάκελο της Κύπρου. Άνθρωποι χωρίς ίχνος αξιοπρεπείας,  ας  αφήσουν λοιπόν  τους ήρωες στην ησυχία τους.

Κύριε πρόεδρε  αν δεν κάνετε  πραγματική και σε βάθος  διερεύνηση των μαρτυρίων που δέχεστε  θα έχετε συμβάλλει στο μεγαλύτερο φιάσκο της  Ιστορίας μετά την προδοσία της Κύπρου. Είμαι σίγουρη ότι δεν θα θέλατε σε καμιά περίπτωση να είστε ο κύριος πρωταγωνιστής.

Η βιασύνη  σας  να δικάσετε τους Ελλαδίτες Ήρωες  είναι μεγάλη και μαζί με τον κύριο Ομήρου και τον κύριο Αριστοφάνη Γεωργίου θα έπρεπε να είστε πιο προσεκτικοί,  γιατί το να πατάς στο αίμα αυτών που χάθηκαν για τον τόπο σας  ενώ εσείς απολαμβάνετε τα αξιώματα που αυτοί διασφάλισαν για εσάς, είναι μεγάλη ασέβεια είναι Ιεροσυλία.

Σας υπενθυμίζω  ότι λαός  που δεν τιμά αυτούς που χάθηκαν για την ελευθερία του, δεν έχει  μέλλον…   και εσείς με τον τρόπο σας συμβάλλεται στα μέγιστα.

Κύριε Πρόεδρε της Κυπριακής Δημοκρατίας  Δημήτρη Χριστόφια, στις 29/12/2010 σας άκουσα να λέτε ότι  ένας πρόεδρος έχει δικαίωμα να μιλά, εγώ συμπληρώνω  και  να μην επιτρέπει αδικίες σε βάρος των γενναίων που έθεσαν τους εαυτούς τους οδόφραγμα στον Τούρκο  εισβολέα.

Σέβομαι την εκάστοτε  προτίμηση της πλειοψηφίας του Κυπριακού λαού. Σήμερα δεν νομίζω ότι όλοι αυτοί  συμφωνούν με  χειρισμούς και ενέργειες που αμαυρώνουν και ακυρώνουν την Τιτάνια προσπάθεια των ανδρών του Ελληνικού Στρατού να αναχαιτίσουν τους τούρκους εισβολείς όταν κάποιοι κρυβόντουσαν η έψαχναν να βρουν τις μονάδες τους και άλλα πολλά. Θεωρώ υποχρέωση μου να αγωνιστώ με όλο το είναι μου εναντίον αυτής της διαβολικής συμπαιγνίας.

Ακόμα ελπίζω ότι όλοι θα  πράξουν δίκαια …!!!

Μαίρη Κουρούπη

Σύζυγος  του Ήρωα Ανχη(ΠΖ) Παύλου Κουρούπη

http://www.agnooumenoi74.gr/

Παιντί ,γράψε μια έκθεση με τίτλο …

..”Πώς πέρασα τα Χριστούγεννα 2010 “ ..του είπε η δασκάλα μόλις γύρισε απ το Ερζερούμ !!

07.01.2011: ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ ΕΝ ΕΤΕΙ 2011

Η δημοσιογράφος Άντρη Δανιήλ, περιγράφει το να βιώνεις την τουρκοκρατία στον 21ο αιώνα. Τώρα που πέρασαν οι γιορτές, ας θυμηθούμε πως κάποιοι συνάνθρωποι και συνέλληνες ζουν στο σκοτάδι της σκλαβιάς. Πρόκειται για ένα συγκλονιστικό οδοιπορικό της κυπριακής «Σημερινής» και της Άντρης Δανιήλ στην Καρπασία της Κύπρου, λίγο πριν από τα Χριστούγεννα του 2010. Η δημοσιογράφος περιόδευσε στη σκλαβωμένη Καρπασία και κατέγραψε στιγμές από τη ζωή των ηρωικών Ελλήνων εγκλωβισμένων.

Ούτε και φέτος οι καμπάνες θα ηχήσουν χαρμόσυνα για την αναγγελία της γέννησης του Θείου Βρέφους στα κατεχόμενα. Η συνεχιζόμενη, εδώ και 36 χρόνια, κατοχή, καθιστά ανέφικτο τον καθώς πρέπει γιορτασμό των Χριστουγέννων, από τους εγκλωβισμένους. Ελεύθεροι πολιορκημένοι, έχουν χάσει πλέον τις ελπίδες τους για εξεύρεση λύσης του Κυπριακού, που να καθιστά βιώσιμη τη ζωή τους, μα εξακολουθούν να ζουν ηρωικά υπό το άγρυπνο βλέμμα των κατακτητών. «Τίποτε δεν περιμένω εγώ, γιατί δεν έχω κανένα να έρθει. Ίσως να περάσω στις ελεύθερες περιοχές που είμαστε καλεσμένοι σε συγγενείς», δήλωσε εγκλωβισμένη που ζει με το σύζυγό της στο κατεχόμενο Ριζοκάρπασο.

Στο ελληνοκυπριακό καφενείο, σαν να μην πέρασε μια μέρα. Οι θαμώνες σκυθρωποί και με βλέμμα γεμάτο πικρία και αγανάκτηση, γεμίζουν το χρόνο τους παίζοντας χαρτιά και συζητώντας τα καθημερινά τους προβλήματα. Σε συγκρατημένες δηλώσεις τους υπό τη σκιά του φόβου που προκαλούν οι Αττίλες, οι θαμώνες του καφενείου ανέφεραν: «Καφενέ και σπίτι, τίποτε άλλο, τίποτα δεν έχει αλλάξει εδώ και χρόνια. Δεν νιώθουμε ελεύθεροι», ανέφερε χαρακτηριστικά άλλος κάτοικος του Ριζοκαρπάσου, σημειώνοντας ότι δικαιούνται αν θέλουν να μεταβούν στις ελεύθερες περιοχές και να γιορτάσουν τις ημέρες αυτές με αγαπημένα τους πρόσωπα.

Τίποτε δεν αλλάζει για μας, ανέφερε ηλικιωμένος, υπογραμμίζοντας ότι εδώ και 36 χρόνια κάνουν υπομονή και απλώς ελπίζουν. Το μόνο που άλλαξε λίγο για εμάς από την περίοδο που άνοιξαν τα οδοφράγματα, είναι ότι έρχεται κόσμος από τις ελεύθερες περιοχές και τον βλέπουμε, περιέγραψε Ελληνοκύπριος εγκλωβισμένος που ζει στο Ριζοκάρπασο με τη σύζυγό του. Είναι σημαντικό για εμάς ανέφερε, να βλέπουμε φίλους και συγγενείς που επισκέπτονται την Καρπασία, να κάνουν σταθμό εδώ και να αλλάζει η διάθεσή μας.

«Εμείς εδώ δεν μπορούμε να κάμουμε τίποτε, δυστυχώς, ανέφερε γεωργοκτηνοτρόφος, χαρακτηρίζοντας τους εγκλωβισμένους σαν φυλακισμένους. Εμάς, λέει, μας καταδίκασαν σε φυλάκιση από το ’55». Ερωτηθέντες οι εγκλωβισμένοι αν αντέχουν να ζουν ηρωικά, υπό το άγρυπνο βλέμμα των κατακτητών, μας ανέφεραν ότι επιμένουν να μην εγκαταλείπουν τα σπίτια τους, αλλά δυστυχώς τους ξέχασαν. Ζούμε με ανθρώπους που δεν μπορούμε να συνεργαστούμε και διαρκώς βιώνουμε τις απαγορεύσεις των κατακτητών. Στο ερώτημα αν ελπίζουν οι εξελίξεις στο Κυπριακό να οδηγήσουν σε μια θετική εξέλιξη, οι εγκλωβισμένοι με την πικρία και το παράπονο να τους πνίγει, απάντησαν ότι πάμε προς το χειρότερο αντί να δούμε καλύτερες μέρες. Καθόλου αισιόδοξοι δεν είναι, ενώ αισθάνονται την πλήρη εγκατάλειψη και αδικία.

Στην Αγία Τριάδα και το Ριζοκάρπασο, τα κάλαντα των Χριστουγέννων αλλιώτικα. Τα παιδιά του Δημοτικού, θέλοντας να συμπαρασταθούν και να ευχηθούν στους μεγαλύτερους για τις γιορτές, τραγούδησαν τα δικά τους διασκευασμένα κάλαντα, που περιελάμβαναν ευχές για λευτεριά στον τόπο μας. Κι όπως όλα τα παιδιά στην ηλικία τους, εξέφρασαν τη δική τους επιθυμία για το γιορτινό δώρο τους. Τελειόφοιτη μάς ανέφερε ότι θα έρθουν τα αδέρφια της από τις ελεύθερες περιοχές και θα γιορτάσουν μαζί. Αυτό, είπε, είναι μεγάλο και υπέροχο δώρο. Τα μικρότερα παιδάκια ζήτησαν μεταξύ άλλων σπαθιά, κούκλες, κινητά τηλέφωνα και άλλα παιγνίδια που φαντάζονται ότι θα τους τα φέρει ο Άγιος Βασίλης.

Εικόνες ζωντανής προσφυγιάς ξεδιπλώθηκαν μπροστά μας, όταν έφθασαν τα φορτηγά των Ηνωμένων Εθνών, με τις προμήθειες και τα είδη πρώτης ανάγκης. Πετρέλαιο, γκάζι και τρόφιμα φθάνουν, μία φορά την εβδομάδα στους εγκλωβισμένους. Αλεύρι, ελαιόλαδο, μακαρόνια, τρόφιμα, είδη καθαρισμού και άλλα είδη καθημερινής χρήσης, έφθασαν σε φορτηγά των Ηνωμένων Εθνών. Το ρόλο των εκφορτωτών ανέλαβαν τα ίδια τα λιγοστά μικρά παιδιά, που δεν γνώρισαν την ευμάρεια και την απληστία των ελεύθερων περιοχών. Τα ανήλικα έχουν άγνοια για την απόλυτη αφθονία των υλικών αγαθών που για άλλα παιδιά είναι δεδομένη, αφού σε αυτά φθάνουν μόνο τα απολύτως απαραίτητα. Οι ηλικιωμένοι, αδιαμαρτύρητα και για ώρες, αναμένουν καρτερικά ν’ ακούσουν το όνομά τους, για το δικό τους πακέτο. Τα χριστουγεννιάτικα εδέσματα, όπως μελομακάρονα και κουραμπιέδες, χαροποίησαν μικρούς και μεγάλους.

Οι μαμάδες εξακολουθούν εις πείσμαν της κατοχής να διατηρούν τις συνήθειες των Χριστουγέννων, τα ήθη και τα έθιμα. Όπως μας ανέφεραν, κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες φτιάχνουν γεννόπιτες, χριστουγεννιάτικα κέικ, μελομακάρονα, κουραμπιέδες και άλλες γιορτινές λιχουδιές. Από τα μέτρα του κατοχικού στρατού στα οδοφράγματα, να κατάσχονται όλα τα προϊόντα που αγοράζονται στις ελεύθερες περιοχές, δεν εξαιρέθηκαν οι εγκλωβισμένοι.
Στο οδόφραγμα της ντροπής, οι εντεταλμένοι του Αττίλα κατέσχαν από τους εγκλωβισμένους όλες τις ποσότητες κρέατος, τυριών και άλλων χρειωδών, που αγόρασαν από τις ελεύθερες περιοχές για να περάσουν όσο μπορούσαν με ενισχυμένο το γιορτινό τραπέζι.

Αμείλικτοι και χωρίς ίχνος συναισθημάτων, οι ψευδοαστυνομικοί πέταξαν στα σκουπίδια ό,τι αγόρασαν οι εγκλωβισμένοι για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι.
Παρά την οδύνη της σκλαβιάς τους, οι εγκλωβισμένοι μας έστειλαν τις ευχές τους σε όλον τον κόσμο για υγεία, Καλά Χριστούγεννα, και ευχήθηκαν με την καρδιά τους, να ‘ναι τα τελευταία στην κατοχή και να ελευθερωθεί αυτός ο μαρτυρικός τόπος, το συντομότερο.

στη φθορά του χρόνου το κατεχόμενο Μοναστήρι του Αποστόλου Αντρέα. Ετοιμόρροπο, με μόνα στηρίγματα πρόχειρες μεταλλικές κατασκευές, το σύμβολο του Χριστιανισμού κατάντησε έρμαιο των κατακτητών που εμποδίζουν την αναστήλωσή του. Οι εγκαταστάσεις κινδυνεύουν να γκρεμιστούν, αν δεν αρχίσουν σύντομα οι εργασίες για την αναστήλωσή του.

Η κατάσταση είναι άθλια, μας εξήγησε η για χρόνια καθημερινή φροντίστρια, σύζυγος του ιερέα. Για την αναστήλωση, μας ανέφερε, είναι όλα έτοιμα, όμως οι Τούρκοι δεν δίνουν άδεια, επικαλούμενοι στρατιωτικό νόμο, που δεν δίνει άδεια για την αναστήλωση του Μοναστηριού. Τα σάπια μπαλκόνια πάνω ακριβώς από την είσοδο του Μοναστηριού, που είναι έτοιμα να καταρρεύσουν, θέτουν σε άμεσο κίνδυνο τούς πιστούς που ταξιδεύουν στην κορυφή της Καρπασίας για να προσκυνήσουν, να κάνουν το τάμα τους στον θαυματουργό Άγιο και να πάρουν λίγο από το Αγίασμα.

Η φθορά στο πέρασμα του χρόνου είναι εμφανέστατη στο σύμβολο του Χριστιανισμού, που κατάντησε έρμαιο των κατακτητών οι οποίοι εμποδίζουν με κάθε φθηνή δικαιολογία την αναστήλωσή του. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι Τούρκοι εξέφρασαν την επιθυμία να κτίσουν μουσουλμανικό τέμενος στο χώρο του Μοναστηριού, διότι, όπως ισχυρίζονται, περπάτησε εκεί ο φίλος του Μωάμεθ και ότι το αγίασμα το ανακάλυψε δήθεν ο φίλος του Μωάμεθ και όχι ο Απόστολος Αντρέας.

Καθημερινός επισκέπτης του μοναστηριού για 48 χρόνια, ο πατήρ Ζαχαρίας. Λειτουργεί καθημερινά το Μοναστήρι, δέχεται τους πιστούς με ιδιαίτερη αγάπη και προσεύχεται στον Απόστολο Αντρέα να ελευθερωθεί ο τόπος μας. Εικόνες εγκατάλειψης και στον περίβολο της εκκλησίας, όπου οι ξενώνες, αλλά και τα βοηθητικά δωμάτια είναι πλέον χωρίς πρόσβαση. Μοναδικοί τους επισκέπτες, οι γάτες και τα περιστέρια.

Οι μεταλλικές πρόχειρες κατασκευές, στηρίζουν για λίγο ακόμα το πολιτιστικό αυτό στολίδι, στην ακριτική Καρπασία. Εκμεταλλευόμενοι ακόμη και την πίστη των Χριστιανών, αλλά και τους επισκέπτες κι αυτό, οι κατακτητές έστησαν τα παραπήγματά τους έξω από το Μοναστήρι, πουλώντας σουβενίρ και άλλα αντικείμενα. Χαρακτηριστική είναι και η εικόνα των γαϊδουριών λίγο πιο κάτω. Τα συμπαθή και υπομονετικά τετράποδα βόσκουν αμέριμνα στα κατεχόμενα εδάφη, μη γνωρίζοντας πόσους αφέντες άλλαξαν…

Εάλω η Πόλη …. σαν σήμερα .

29 Μαϊου 1453…

Τον είδες με τα μάτια σου γιαγιά τον Βασιλέα,ή μήπως και σε φάνηκε σαν όνειρο να πούμε,σαν παραμύθι τάχα;

Πηγή :  Βισάλτης

Αρέσει σε %d bloggers: