Ο Ευρωπαικός Μηχανισμός Στήριξης

– Πως η Goldman Sachs Παγίδευσε Την Ευρώπη..

Το πραξικόπημα της Goldman Sachs που απέτυχε στην Αμερική έχει σχεδόν πετύχει στην Ευρώπη – μια μόνιμη, αμετάκλητη, αμετάβλητη διάσωση των τραπεζών ανειλημμένη από τους φορολογούμενους.

Τον Σεπτέμβριο του 2008 ο Henry Paulson, πρώην διευθύνων σύμβουλος της Goldman Sachs, κατάφερε να αποσπάσει το ποσό των 700 δις δολλαρίων για τη διάσωση των τραπεζών από το Κογκρέσο. Για να το καταφέρει, έπεσε στα γόνατα και απείλησε ότι θα καταρρεύσει ολόκληρο το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα και ότι θα επιβληθεί στρατιωτκός νόμος. Η διάσωση ήταν να γίνει μια φορά. Η έκκληση του Paulson για ένα μόνιμο ταμείο διάσωσης – το Troubled Asset Relief Program ή TARP – καταψηφίστηκε από το Κογκρέσο και τελικά απορρίφθηκε.

Μέχρι το Δεκέμβριο του 2011, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) Μάριο Ντράγκι και πρώην αντιπρόεδρος της Goldman Sachs στην Ευρώπη, ενέκρινε ένα πακέτο διάσωσης 500 δισεκατομμυρίων ευρώ για τις Ευρωπαϊκές τράπεζες χωρίς να ζητήσει την άδεια κανενός. Και τον Ιανουάριο του 2012, ένα μόνιμο χρηματοδοτικό πρόγραμμα διάσωσης, με το όνομα Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ΕΜΣ), πέρασε μέσα σε μια νύχτα με σχεδόν ούτε μια αναφορά στον τύπο. Ο ΕΜΣ επιβάλλει ένα ανοιχτό χρέος στις κυβερνήσεις των Ευρωπαικών κρατών μελών, βάζοντας τους φορολογούμενους στο γάντζο για οποιαδήποτε απαίτηση των ευρωκρατών επιτηρητών του.

Απ’ ότι φαίνεται, το πραξικόπημα των τραπεζιτών θριάμβευσε στην Ευρώπη χωρίς καμία μάχη. Ο ΕΜΣ επευφημίζεται από τις κυβερνήσεις της Ευρωζώνης, τους πιστωτές τους, όπως και την “αγορά”, γιατί αυτό σημαίνει ότι οι επενδυτές θα συνεχίσουν να αγοράζουν κρατικά ομόλογα. Όλα θυσιάζονται…

Συνέχεια

Ο χρόνος μετρά αντίστροφα για την Ελλάδα!

Η κίνηση των υπουργών Οικονομικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ζητήσουν από την Ευρωπαϊκή Τραπεζική Αρχή (EBA) να εξετάσει τις κεφαλαιακές ανάγκες των ευρωπαϊκών τραπεζών με βάση το σενάριο ενός «μεγάλου κουρέματος» στα ελληνικά κρατικά ομόλογα δεν αφήνει αμφιβολίες για τη λύση που προκρίνουν στο ελληνικό πρόβλημα.
Είναι πλέον σαφές ότι η Γερμανία, η οποία διαθέτει το καρνέ των επιταγών στην ευρωζώνη, δεν έχει τη διάθεση και την υπομονή να περιμένει να δει αν τα νέα μέτρα λιτότητας που ανακοίνωσε πρόσφατα η ελληνική κυβέρνηση και τα επιπλέον μέτρα για τα οποία θα δεσμευθεί απέναντι στην τρόικα θα αποδώσουν.
Σημαντικό ρόλο σε αυτήν την εξέλιξη έχουν παίξει δύο γεγονότα, κατά την άποψή μας:
Πρώτον, η αδυναμία της ελληνικής κυβέρνησης να ανταποκριθεί στις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει απέναντι στους πιστωτές της χώρας, με αποτέλεσμα να εδραιωθεί η εντύπωση στη Γερμανία και αλλού ότι η Ελλάδα είναι μια πολύ ειδική περίπτωση.
Δεύτερον, οι ανησυχίες της κ. Μέρκελ και άλλων ηγετών για το συστημικό ρίσκο στην ευρωζώνη.
Η διεύρυνση των spreads στα πιστωτικά παράγωγα (CDS)
της Γερμανίας κι άλλων χωρών έχει παίξει κάποιο μικρό ρόλο.

 DR. MONEY

Μέρκελ: βαθύτερο «κούρεμα» – και η Γαλλία έτοιμη…

Νερό στον «μύλο» της αναθεώρησης της συμφωνίας της 21ης Ιουλίου ρίχνει με δηλώσεις η Γερμανίδα καγκελάριος σχεδόν 24 ώρες πριν από την άφιξη του Γερμανού υπουργού Οικονομίας, Φίλιπ Ρέσλερ στην Αθήνα.
Μετά τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών και τον πρόεδρο του Eurogroup και η Γερμανίδα καγκελάριος μίλησε ανοιχτά για το ενδεχόμενο αναθεώρησης των αποφάσεων της 21ης Ιουλίου.
Μετά τη συνάντηση της με τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις Βρυξέλλες, η Άνγκελα Μέρκελ είπε ότι «αν χρειαστεί θα υπάρξει μία προσαρμογή» στη συμμετοχή των ιδιωτών στο δεύτερο πακέτο οικονομικής στήριξης της Ελλάδας.
Ειδικότερα η Γερμανίδα καγκελάριος σημείωσε ότι «πρέπει να δοθεί μία ευκαιρία στην Ελλάδα να σταθεί στα πόδια της» και να παραμείνει εντός της ευρωζώνης. Παράλληλα χαρακτήρισε ζωτικής σημασίας την έγκριση όλων των κοινοβουλίων της ευρωζώνης για την ενίσχυση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF), όπως έπραξε η Γερμανία.
«Ελπίζω βέβαια ότι όλα τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης θα καταφέρουν να θέσουν σε ισχύ το EFSF. Νομίζω ότι θα είναι ένα πολύ σημαντικό μήνυμα προς τις διεθνείς αγορές» υπογράμμισε η Γερμανίδα καγκελάριος.
Σε μία προσπάθεια να καθησυχάσει τους φόβους των αγορών η Άνκελα Μέρκελ είπε ότι το Βερολίνο είναι διατεθειμένο να ενισχύσει την κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών της, σε περίπτωση που χρειαστεί.
«Νομίζω ότι είναι σημαντικό, αν υπάρχει η γενική άποψη ότι οι τράπεζες δεν έχουν κεφαλαιακή επάρκεια για την τρέχουσα κατάσταση, να το κάνουμε. Η γερμανική κυβέρνηση-όπως έχει ξεκαθαρίσει τις δύο τελευταίες ημέρες ο υπουργός Οικονομικών- είναι έτοιμη να πραγματοποιήσει μία τέτοια κεφαλαιοποίηση των τραπεζών αν χρειαστεί» σημείωσε η Γερμανίδα καγκελάριος.
Μπαρουέν: Ίσως πρέπει να επανεξετάσουμε τη συμμετοχή των ιδιωτών…
Πρώτες θετικές ενδείξεις από Γαλλία: «Παράθυρο» στην αναθεώρηση της συμφωνίας ανοίγει επίσημα και το Παρίσι δια στόματος του υπουργού Οικονομικών, Φρανσουά Μπαρουέν.
«Δεδομένου ότι οι συνθήκες έχουν αλλάξει το τελευταίο τρίμηνο, ίσως θα έπρεπε να επανεξετάσουμε το ύψος της συμμετοχής των ιδιωτών επενδυτών» είπε σε γαλλικό ραδιοφωνικό σταθμό ο Φρανσουά Μπαρουέν.
Υπό όρους το ΔΝΤ στο β’ πακέτο
Το δεύτερο πακέτο βοήθειας προς την Ελλάδα θα πρέπει να αναθεωρηθεί, καθώς η κατάσταση της οικονομίας είναι χειρότερη από την αναμενόμενη και ο ρυθμός προώθησης των μεταρρυθμίσεων είναι αργός, είπε χθες ο επικεφαλής του ευρωπαϊκού τμήματος του ΔΝΤ, Αντόνιο Μπόρχες.
Η εκτίμηση ότι το ύψος του πακέτου θα είναι 109 δισ. ευρώ, που συμφωνήθηκε τον περασμένο Ιούλιο, ήταν βασισμένη σε υποθέσεις που έκτοτε έχουν μεταβληθεί -συγκεκριμένα, σημειώνει το Ταμείο, η πρόβλεψη για ανάκαμψη 0,6% το 2012 και το χρονοδιάγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης.
Το ΔΝΤ, τονίζει την ανάγκη να υπάρξει μεγαλύτερη περικοπή του ελληνικού χρέους, ωστόσο προσθέτει πως δεν πιστεύει ότι οι ιδιώτες πιστωτές θα πρέπει, «απαραίτητα», να αναλάβουν μεγαλύτερες ζημίες (σ.σ. από το 21% που προβλέπει το πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων), διευκρίνισε.
Ο κ. Μπόρχες είπε ακόμα, σύμφωνα με το Associated Press, ότι δεν υπάρχει βιασύνη για την απόφαση εκταμίευσης της επόμενης δόσης του δανείου προς την Ελλάδα, καθώς δεν υπάρχει κάποια μεγάλη λήξη ομολόγων μέχρι τον Δεκέμβριο.
Το ΔΝΤ θα μπορούσε να βοηθήσει τον μηχανισμό ευρωδιάσωσης EFSF για τη στήριξη της αγοράς κρατικών ομολόγων σε Ιταλία και Ισπανία, προσέθεσε.
Ωστόσο, αργότερα ο κ. Μπόρχες σε δήλωσή του ανακάλεσε το σχόλιο αυτό επισημαίνοντας ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχει τη δυνατότητα να δανείζει μόνο σε κράτη και δεν μπορεί να παρεμβαίνει κατευθείαν στην αγορά ομολόγων.
Σε συνέντευξή του στο Reuters, ο κ.Μπόρχες είπε ότι το ΔΝΤ θα «συμμετάσχει σίγουρα» στο δεύτερο πακέτο στήριξης της Ελλάδας, αν η χώρα δείξει ότι είναι πρόθυμη να επιλύσει τα προβλήματα με το χρέος της.

πηγη

Μια μεγάλη ιδέα έγινε κίνδυνος για την Ευρώπη"!

Οι Γερμανοί κατά… ευρώ και ΕΕ! …    Από τον Γιώργο Δελαστίκ …
Σοκ προκαλούσε ο κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος της "Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε", της κατεξοχήν εφημερίδας του γερμανικού επιχειρηματικού και πολιτικού κατεστημένου, προχθές: "Οι Γερμανοί βλέπουν την ενιαία αγορά της EE ως… ως απειλή"!
Ενα μόλις 24ωρο νωρίτερα το επίσης κορυφαίο γερμανικό περιοδικό "Ντερ Σπίγκελ" είχε κυκλοφορήσει με εξώφυλλο εναντίον ουσιαστικά του ευρώ και τίτλο που δεν άφηνε περιθώρια αμφιβολιών: "Η βόμβα του χρήματος – Πώς (σ.σ.: το ευρώ) μπόρεσε από μια μεγάλη ιδέα να γίνει κίνδυνος για την Ευρώπη"!

Από την αναγγελία του θέματος στα… περιεχόμενα του περιοδικού έως τους τίτλους και την παρουσίασή του, το δημοσίευμα του "Σπίγκελ" δεν παρουσιάζει ταλαντεύσεις ως προς τη γραμμή του περιοδικού έναντι του ευρώ. "Από την καλή ιδέα στην τραγωδία – πώς το ευρώ μπόρεσε να γίνει το πιο επικίνδυνο νόμισμα του κόσμου (!)", υποστηρίζει το γερμανικό περιοδικό. "Το πιο επικίνδυνο νόμισμα του κόσμου"! Ομολογούμε ότι παρά την προσεκτική και συνεχή παρακολούθηση επί χρόνια των "ναυαρχίδων" του γερμανικού Τύπου, πρώτη φορά συναντούμε τόσο βαρύ χαρακτηρισμό του ευρώ σε έντυπο της βαρύτητας και της σοβαρότητας του "Σπίγκελ", το οποίο δεν διακρίνεται για ροπή προς την εντυπωσιοθηρία.

"Το φταίξιμο και τα χρέη" είναι ο τίτλος σύντομης παρουσίασης του πολυσέλιδου αφιερώματος, με φόντο μια φωτογραφία του Παρθενώνα υπό το φως βεγγαλικών.

"Τα χρέη που συσσωρεύτηκαν σε δέκα χρόνια στα κράτη της Ευρωζώνης φέρνουν τώρα την Ευρώπη σε υπαρξιακό κίνδυνο. Η ελληνική τραγωδία αποκαλύπτει πόσο λανθασμένη κατασκευή είναι το ενιαίο νόμισμα και πώς οι κυβερνώντες παίζουν με τον χρόνο χωρίς να έχουν προσανατολισμό", υπογραμμίζει το γερμανικό περιοδικό. Για ακόμη μία φορά επιβεβαιώνεται από τους ίδιους τους Γερμανούς αυτό που πάμπολλοι αναλυτές υποστηρίζουν από την αρχή – ότι δεν έχουμε δηλαδή να κάνουμε με μια ελληνική κρίση, αλλά με μια πολύ ευρύτερη κρίση του ευρώ και κατά συνέπεια ολόκληρης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Αυτό αποτυπώνεται και στη στάση του γερμανικού πληθυσμού απέναντι στην ενιαία αγορά, τον πυρήνα δηλαδή του οικοδομήματος της ΕΕ, όπως αυτή καταγράφηκε σε δημοσκόπηση που η Κομισιόν δημοσιοποίησε τη Δευτέρα και τα εντυπωσιακά και συνάμα ανησυχητικά αποτελέσματα της οποίας αποτέλεσαν την αιτία του πρωτοσέλιδου δημοσιεύματος της "Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε" που προαναφέρθηκε.

"Ο γερμανικός πληθυσμός έχει εμφανώς αμφιβολίες για το ότι η οικονομική συνεργασία στην ΕΕ του προσφέρει πλεονεκτήματα", γράφει η σοβαρή, συντηρητική γερμανική εφημερίδα και προσθέτει: "Η πλειοψηφία των ερωτηθέντων Γερμανών είδε την ενιαία αγορά ως κίνδυνο για τις συνθήκες ζωής και εργασίας τους, μεταξύ άλλων, και εξαιτίας της μετανάστευσης και εγκατάστασης στη Γερμανία κακά πληρωμένων εργαζομένων από άλλες χώρες της ΕΕ".

Ως αποτέλεσμα αυτών των παραγόντων, το 65% των ερωτηθέντων Γερμανών έχει την άποψη ότι η ενιαία αγορά ευνοεί μόνο τις μεγάλες επιχειρήσεις, ενώ μόλις το 27% των Γερμανών δεν συμμερίζεται αυτή την άποψη. Αντιθέτως, το 64% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι η ενιαία αγορά πλημμύρισε τη Γερμανία με φτηνό εργατικό δυναμικό.

Ετσι το 56% των Γερμανών θεωρεί ότι η ενιαία αγορά υποβάθμισε και επιδείνωσε τις εργασιακές συνθήκες στη χώρα, ενώ το ίδιο ουσιαστικά ποσοστό (το 57% για την ακρίβεια) απορρίπτει τον ισχυρισμό ότι η ενιαία αγορά της ΕΕ βελτίωσε συνολικά το βιοτικό επίπεδο των Γερμανών. Μάλιστα το 51% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι η λειτουργία της ενιαίας αγοράς επιδείνωσε ακόμη και την προστασία των Γερμανών καταναλωτών, κάτι στο οποίο διαφωνεί μόλις το 33% των ερωτηθέντων.

Μάλιστα οι Γερμανοί δεν πιστεύουν καν ότι η ΕΕ τους προστάτευσε εν τινι μέτρω, περιορίζοντας τις αρνητικές επιπτώσεις της παγκόσμιας χρηματοοικονομικής κρίσης. Μόνο το 32% των ερωτηθέντων έχει αυτή την άποψη, ενώ το 50% θεωρεί ότι η ενιαία αγορά της ΕΕ δεν προσέφερε τίποτα θετικό στη Γερμανία σε ό,τι αφορά τον περιορισμό των συνεπειών της κρίσης.

ΕΥΡΩΖΩΝΗ
Τίποτα πλέον δεν είναι βέβαιο

Βαθύτατη φαίνεται πως είναι η κρίση στο οικοδόμημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης της ΕΕ και όχι μόνο στην Ευρωζώνη. Το σημαντικότερο είναι πως δεν περιορίζεται στον δημοσιονομικό ή έστω στον ευρύτερο οικονομικό τομέα. Επεκτείνεται σταδιακά στις συνειδήσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων Ευρωπαίων πολιτών, οι οποίοι πλέον είτε αισθάνονται αποξενωμένοι από αυτό που στο παρελθόν αποκαλείτο "ευρωπαϊκή ιδέα" είτε αντιμετωπίζουν την ευρωπαϊκή ενοποίηση με τον τρόπο που γίνεται ως ανοιχτή απειλή και κίνδυνο για το βιοτικό τους επίπεδο. Οι ευρωπαϊκές ελίτ αισθάνονται βεβαίως ότι έχουν την ισχύ να επιβάλλουν τις απόψεις τους για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση διαρκώς και χωρίς να έχουν την ανάγκη συγκατάθεσης του μισού δισεκατομμυρίου υπηκόων τους. Αυτό κάνουν, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι μπορεί να διαρκέσει εσαεί.
ΕΘΝΟΣ

>Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

>

gap_Eumerkel_greekmann Αντί να δείξουμε ακλόνητη αλληλεγγύη, καταλήξαμε να
δοκιμάζουν οι αγορές την αντοχή του Ευρώ, στοιχηματίζοντας στη διάλυση της
Ευρωζώνης από τη Γερμανία – κάτι που γίνεται μέρα με την ημέρα όλο και πιο
πιθανό

“Η ανθελληνική υστερία των γερμανικών ΜΜΕ”, γράφει χαρακτηριστικά ο Γερμανός
ιστορικός κ. A.Ritschl, “είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για τη Γερμανία. Ουσιαστικά
καθόμαστε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: η γερμανική ανάπτυξη οφείλεται αποκλειστικά
και μόνο στο ότι, τόσο τα θύματα του πρώτου, όσο και του δεύτερου παγκοσμίου
πολέμου, παραιτήθηκαν από τις απαιτήσεις τους…..Παρά το ότι η Γερμανία είναι
υπεύθυνη για δύο παγκοσμίους πολέμους, εκ των οποίων ο δεύτερος ήταν κάτι
παραπάνω από καταστροφικός, τα θύματα της συμφώνησαν να διαγραφεί ένα μεγάλο
μέρος των χρεών της. Τα ότι η Γερμανία οφείλει την οικονομική της άνοδο στη
γενναιοδωρία των άλλων λαών δεν το έχει ξεχάσει κανείς – ούτε οι Έλληνες”.

“Οι Έλληνες”, συνεχίζει ο ιστορικός, “γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τα «πολεμικά
άρθρα» των γερμανικών ΜΜΕ. Εάν αλλάξουν οι διαθέσεις στην Ελλάδα (εάν
«ξυπνήσουν» δηλαδή οι Έλληνες, εάν εκλέξουν επαρκείς, ανιδιοτελείς, ικανούς,
θαρραλέους πολιτικούς και διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους), τότε είναι πολύ
πιθανόν να ακολουθήσουν και οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες – απαιτώντας με τη σειρά
τους τα χρήματα που χωρίς καμία αμφιβολία τους χρωστάμε. Εάν λοιπόν υποχρεωθούμε
νομικά να εξοφλήσουμε όλες μας τις υποχρεώσεις, τότε θα μας πάρουν και τα
πουκάμισα μας – αφού, με βάση τη συμφωνία του Λονδίνου, «οι πολεμικές
αποζημιώσεις, οι οποίες δεν πληρώθηκαν το 1953, θα έπρεπε να εξοφληθούν σε
περίπτωση τυχόν επανένωσης της Γερμανίας».

Στην περίπτωση αυτή, θα ήταν πολύ καλύτερα όχι μόνο να αναδιοργανώναμε την
ελληνική Οικονομία με δικό μας αποκλειστικά κόστος, αλλά να το κάναμε
πλουσιοπάροχα. Εάν, αντί να συμμορφωθούμε με τους διεθνείς νόμους και να
πληρώσουμε τα χρέη μας, συνεχίσουμε να παριστάνουμε τον πλούσιο τραπεζίτη, ο
οποίος καπνίζει ήρεμα το πούρο του και δεν θέλει να πληρώσει τα χρέη του,
εκβιάζοντας τους πιστωτές του, τότε κάποια στιγμή θα μας έλθει ένας τεράστιος
λογαριασμός (τα χρέη της Γερμανίας προς την Ελλάδα υπολογίσθηκαν πρόσφατα στα
565 δις €, από έναν αξιόπιστο Γάλλο οικονομολόγο – πολύ περισσότερα από το
δημόσιο χρέος της).

Η καλύτερη λύση σήμερα για την Ελλάδα και τη Γερμανία, με βάση τις εμπειρίες από
τις δικές μας χρεοκοπίες, είναι η διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του Ελληνικού
χρέους. Κάποιες τράπεζες θα αντιμετώπιζαν βέβαια προβλήματα, αλλά θα μπορούσαν να
διασωθούν με ορισμένα βοηθητικά προγράμματα. Για τη Γερμανία ίσως είναι ακριβό,
αλλά πρέπει να πληρώσουμε – έτσι ή αλλιώς, αφού χρωστάμε. Σε κάθε περίπτωση, η
Ελλάδα θα είχε την ευκαιρία να κάνει μία καινούργια αρχή – μία ευκαιρία που
προσφέρθηκε στην αχάριστη Γερμανία πολλές φορές στο παρελθόν,ειδικά από τις
Η.Π.Α.”.

Ανεξάρτητα από τις παραπάνω τοποθετήσεις του έγκυρου ιστορικού η Ελλάδα, με δική
της σε μεγάλο βαθμό ευθύνη, είναι ξανά αντιμέτωπη με το εκβιαστικό δίλημμα που
της τέθηκε το 1940 – ενώ έχει απλά διαφοροποιηθεί ο τρόπος διεξαγωγής του
πολέμου: εκείνη την εποχή, τα χρησιμοποιούμενα μέσα ήταν στρατιωτικά, ενώ σήμερα
είναι οικονομικά.

Εν τούτοις, το τότε ερώτημα παραμένει το ίδιο: Να συνθηκολογήσει η Ελλάδα με τον
πανίσχυρο εχθρό, ο οποίος την απειλεί με έναν πόλεμο που δεν πρόκειται να
κερδίσει («είτε υπογράφετε ότι θέλουμε, είτε χρεοκοπείτε», μας εκβιάζουν οι
Γερμανοί), ή να αντισταθεί στις προσπάθειες υποδούλωσης και λεηλασίας της, ακόμη
και αν οι Πολίτες της υποφέρουν, όπως επίσης υπέφεραν το 1940;

Συνεχίζοντας, οφείλουμε ίσως να θέσουμε ακόμη κάποια ερωτήματα, εάν θέλουμε να
είμαστε ρεαλιστές. Ειδικότερα, εάν η όποια κυβέρνηση της Ελλάδας επέλεγε την
αντίσταση οι σημερινοί, σχετικά εύποροι Έλληνες, είναι σε θέση να υποστούν τα
δεινά ενός πολέμου, ή μήπως προτιμούν την ησυχία τους, έστω και σκλαβωμένοι;
Πόσο σημαντική είναι η υπερηφάνεια, η ελευθερία και η αξιοπρέπεια για τους
Έλληνες;Είναι αλήθεια σε θέση σύσσωμοι οι Πολίτες να επωμισθούν τα όποια βάρη
της ενδεχόμενης άρνησης υποταγής τους, με στόχο τη διάσωση της δημόσιας
περιουσίας και την διατήρηση της εθνικής τους ανεξαρτησίας;

Είναι η κυβέρνηση ικανή να πάρει οδυνηρές, «πατριωτικές» αποφάσεις ή μήπως όχι;
Γνωρίζει η πολιτική ηγεσία τι ακριβώς επιθυμούν οι Έλληνες, όταν πιέζει ακόμη
και τους βουλευτές της να αποδεχθούν ένα πρόγραμμα εξαθλίωσης και λεηλασίας της
χώρας τους – ένα πρόγραμμα που δεν πρόκειται να οδηγήσει ποτέ στην έξοδο από την
κρίση; Θα προτιμήσουν οι βουλευτές αυτοί να ακολουθήσουν το δύσκολο δρόμο και να
αγωνισθούν για τα δικαιώματα των Πολιτών που τους εξέλεξαν ή, μήπως, θα
επιλέξουν τις «καρέκλες» τους;

Δεν είναι αλήθεια υποχρεωμένη η κυβέρνηση να διαπιστώσει τι ακριβώς θέλουν οι
Πολίτες, με τη βοήθεια ενός δημοψηφίσματος, πριν ακόμη υπογράψει την
αποικιοκρατική, μονομερή σύμβαση συνθηκολόγησης με τον εχθρό; Γιατί θέτει
εκβιαστικά διλήμματα στους Έλληνες, αφού γνωρίζει πολύ καλά ότι διαθέτει μία
σειρά από όπλα, ικανά να αναχαιτίσουν επιτυχημένα τις επιθέσεις της Γερμανίας –
όπλα που όμως σύντομα θα έχουν εξουδετερωθεί;

Έχει το κυβερνών κόμμα σαφή γνώση των τεράστιων ευθυνών του απέναντι στους
Έλληνες και στους Ευρωπαίους – επίσης απέναντι σε εκείνους τους Γερμανούς
Πολίτες, οι οποίοι επιθυμούν μία ευρωπαϊκή Γερμανία, ενώ πανικοβάλλονται στην
ιδέα μίας γερμανικής Ευρώπης; Σε σημείο μάλιστα που να αναρωτιούνται έντρομοι οι
ίδιοι οι Γερμανοί, «μήπως η κατά τα άλλα συμπαθέστατη καγκελάριος τους εγκυμονεί
έναν νέο Χίτλερ»;

Η ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ

Περαιτέρω, θεωρούμε σκόπιμη την αναφορά μας στις δύο πλευρές της Γερμανίας, στα
δύο πρόσωπα του Ιανού που την διακρίνουν, έτσι ώστε να είμαστε όσο περισσότερο
γίνεται αντικειμενικοί – αφού θα μπορούσε κανείς εύλογα να μας χαρακτηρίσει
εμπαθείς, επηρεασμένους δηλαδή είτε από τη δύσκολη θέση της χώρας μας, είτε από
την «ψυχολογική» ανάγκη μας να ενοχοποιήσουμε άλλους, για τα δικά μας μεγάλα
σφάλματα (άρθρο μας).

“Οι Έλληνες μπορούν να παράγουν μόνο ελαιόλαδο, να περιποιούνται υπέρ του
δέοντος τους συνταξιούχους τους και να μας φτωχαίνουν. Η Ευρώπη είναι ένα
γραφειοκρατικό τέρας”, διαβάζουμε τον τίτλο ενός άρθρου σε μία σοβαρή γερμανική
εφημερίδα, ευρείας αποδοχής και κυκλοφορίας, η οποία παραθέτει τα παρακάτω
στοιχεία (Πίνακας Ι):

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Συγκρίσεις Ελλάδας και Γερμανίας

Δείκτες Ποσοστά

Μερίδιο της Γερμανίας στο ΑΕΠ της ΕΕ 20,4%
Μερίδιο Ελλάδας, Πορτογαλίας και Ιρλανδίας μαζί, στο ΑΕΠ της ΕΕ* 5,0%
Αλλαγή του ποσοστού ανεργίας στη Γερμανία (2008/2009) -0,8%
Αλλαγή του ποσοστού ανεργίας στην Ελλάδα (2008/2009) +8,3%
Κόστος τυχόν διάσωσης της Ελλάδας για κάθε Γερμανό** 465 €
Σύνολο σημερινών δανείων της Γερμανίας στην Ελλάδα 8,4 δις €
Τόκοι και προμήθειες που έχει εισπράξει η Γερμανία από την Ελλάδα 225 εκ. €
Εξαγωγές της Γερμανίας στην Ελλάδα το 2010 5,9 δις €
Ανάπτυξη της Γερμανίας το 2011 +3,2%
Ανάπτυξη της Ελλάδας το 2011 -3,0%
Μέσος μισθός εργαζομένων στη Γερμανία** 42.400 €
Μέσος μισθός εργαζομένων στην Ελλάδα 23.900 €
Εργατικό κόστος ανά ώρα στη γερμανική μεταποίηση 33,10 €
Εργατικό κόστος ανά ώρα στην ελληνική μεταποίηση 16,60 €
Παραγωγικότητα ανά ώρα στη Γερμανία 37 €
Παραγωγικότητα ανά ώρα στην Ελλάδα 24 €
Συντάξεις της Γερμανίας σε ποσοστό του ΑΕΠ της 11,4%
Συντάξεις της Ελλάδας σε ποσοστό του ΑΕΠ της 11,7%
* Το ελάχιστο ποσοστό της συμμετοχής των τριών χωρών στο ευρωπαϊκό ΑΕΠ
τεκμηριώνει το ότι, η άρνηση διάσωσης τους έχει μόνο «σαδιστικές» αιτίες.

** Εάν η Ελλάδα δεν πληρώσει το 66% του χρέους της
Πηγή: Z
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι, ο μέσος μισθός στη Γερμανία είναι υψηλότερος
κατά 80% σε σχέση με την Ελλάδα – ενώ η παραγωγικότητα των εκεί εργαζομένων
είναι 54% μεγαλύτερη (ποσοστό που υποδηλώνει το μέγεθος της υπερτίμησης του
Ελληνικού ευρώ, αλλά και της υποτίμησης του Γερμανικού). Εάν δε στο μισθό
προσθέσουμε τις κοινωνικές παροχές (Υγεία, Παιδεία κλπ.), οι οποίες προσφέρονται
στους Γερμανούς από το κράτος τους, θα συμπεράνουμε εύκολα ότι, το βιοτικό τους
επίπεδο είναι συγκριτικά αρκετά υψηλότερο. Ίσως οφείλουμε να προσθέσουμε εδώ
ότι, η παραγωγικότητα δεν είναι μόνο θέμα μισθών αλλά, επίσης, κεφαλαίων,
μεθόδων παραγωγής, επενδύσεων, σωστού προγραμματισμού, ορθολογικής λειτουργίας
της δημόσιας διοίκησης κλπ.

Συνεχίζοντας στο θέμα μας, χωρίς να επεκταθούμε σε περιττές λεπτομέρειες, όπως
διαπιστώνεται από ένα μέρος των στοιχείων που καταγράφει η εφημερίδα, πρόθεση
της είναι αφενός μεν να τεκμηριώσει την ανωτερότητα των Γερμανών σε σχέση με
τους Έλληνες, αφετέρου να διαφοροποιηθεί από την Ευρώπη – την οποία θεωρεί πλέον
ότι δεν έχει ανάγκη, επικρίνοντας την σκόπιμα.

Εάν τώρα η Ευρώπη είναι πρόθυμη να επιτρέψει σε μία εθνικιστική πλέον, «πρωσική»
Γερμανία και σε μία μερκαντιλίστρια καγκελάριονα ηγηθεί, καθώς επίσης εάν η
Ελληνική κυβέρνηση δεν έχει καμία αντίρρηση να συμβιβασθεί, παραδίδοντας αμαχητί
τη χώρα και τους Πολίτες της, είναι κάτι που δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με
ασφάλεια.

Η ΘΕΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ

“Οι Γερμανοί χαρακτηρίζονται σαν Ευρωναζί – όχι σαν μία καλοπροαίρετη ηγετική
δύναμη της Ευρώπης. Πως τα καταφέραμε αλήθεια;”, αναρωτιέται ο επιφανής Γερμανός
οικονομολόγος H.Muller, διευθυντής οικονομικού περιοδικού.

“Η Γερμανία βρέθηκε το 2009 και το 2010 στην ιστορική θέση, να εξελιχθεί σε μία
μορφή ευρωπαϊκής ηγεμονικής δύναμης – αφού ήταν η μοναδική μεγάλη χώρα της
Ευρωζώνης, η οποία διέθετε μία ανταγωνιστική οικονομική δομή, καθώς επίσης ένα
σχετικά χαμηλό δημόσιο χρέος. Η Γερμανία μπορούσε να συμπεριφερθεί σαν μία
καλοπροαίρετη ηγετική δύναμη – έπρεπε να το κάνει, όπως οι Η.Π.Α. μετά το
δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Η καγκελάριος όφειλε να οδηγήσει την ΕΕ σε ένα κοινό
μέλλον – να είχε την ικανότητα να το κάνει.

Αντίθετα όμως, επικράτησε δυστυχώς η εθνικιστική μικροπολιτική, βασισμένη στις
εκλογικές αναμετρήσεις- στις οποίες «πουλούσε» η ρητορική δημαγωγία, ο λαϊκισμός
δηλαδή, με κύριο χαρακτηριστικό τη σκληρή στάση απέναντι στις ελλειμματικές
χώρες του Νότου. Στο προσκήνιο δεν βρίσκεται πλέον το κοινό μέλλον της Ευρώπης,
αλλά η μονόπλευρη εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων – ή, καλύτερα, αυτό που
θεωρεί η κυβέρνηση ότι είναι προς το συμφέρον μας.

Το γεγονός ότι επιμένει η γερμανική κυβέρνηση στη συμμετοχή των ιδιωτών πιστωτών
της Ελλάδας, σε ενδεχόμενη «διάσωση» της, είναι μία καθαρά «συμβολική» πολιτική.
Η διαγραφή χρεών (haircut) δεν θα βοηθούσε καθόλου την Ελλάδα.Αντίθετα από όσα
λέει η καγκελάριος η Ελλάδα, σε μία τέτοια περίπτωση, θα παρέμενε εκτός αγορών
για πάρα πολλά χρόνια – ενώ θα έχανε κάθε δυνατότητα να δανεισθεί μόνη της στο
μέλλον. Παράλληλα, για να μπορέσει να μειώσει το χρέος της, θα έπρεπε να έχει
πρωτογενές πλεόνασμα πάνω από τους τόκους που πληρώνει. Ακόμη καλύτερα, πάνω από
8%, κάτι που δεν έχει καταφέρει ποτέ καμία χώρα – με εξαίρεση τη Νορβηγία, λόγω
των πετρελαϊκών κοιτασμάτων της.

Εκτός αυτού, το Βερολίνο ρισκάρει τον κίνδυνο να βρεθεί η ΕΚΤ σε πολύ δύσκολη
οικονομική θέση (ίσως θα έπρεπε εδώ να σκεφθούμε την αμυδρή πιθανότητα να
χρεοκοπήσει σκόπιμα η Γερμανία την ΕΚΤ, προωθώντας στη θέση της τη δική της
Bundesbank). Η κερδοσκοπία αναζωπυρώνεται, οπότε η κρίση βαθαίνει απειλητικά.
Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση επιμένει στη διαγραφή χρεών: δήθεν για λόγους «αρχής»
αλλά, στην πραγματικότητα, επειδή πολλοί στο κυβερνών κόμμα θεωρούν ότι, πρέπει
να δείξουν στις αγορές, στους Έλληνες επίσης, ποιος έχει την εξουσία – ποιος
είναι το αφεντικό της Ευρώπης και της Ελλάδας.

Η κυβέρνηση συμπεριφέρεται σαν να ζούμε ακόμη στην εποχή του 90 – σαν να
υπάρχουν επιλογές στο σημερινό «συναλλαγματικό κλαμπ» και σαν να μην ήταν τα
χρηματοπιστωτικά συστήματα τόσο στενά μεταξύ τους συνδεδεμένα, με κίνδυνο να
καταρρεύσουν όλα μαζί. Όχι, δεν υπήρχε από την αρχή καμία εναλλακτική επιλογή, η
οποία να μην απαιτούσε τη μεταφορά πόρωναπό τις πλεονασματικές, προς τις
ελλειμματικές χώρες της Ευρωζώνης – τη δημοσιονομική και πολιτική τους ένωση.
Όμως, αυτό δεν ταιριάζει με το λαϊκό αίσθημα – δεν πουλάει και δεν φέρνει
ψήφους, όπως η παραδειγματική τιμωρίατων Ελλήνων.

Έτσι λοιπόν μας έρχεται σήμερα ο λογαριασμός. Η Γερμανία ευρίσκεται σε μία
απίστευτα δυσχερή θέση, έχοντας διαθέσει πάρα πολλά χρήματα, χωρίς να καταφέρει
τίποτα. Θεωρούμαστε πια σαν Ευρωναζί και όχι σαν μία καλοπροαίρετη ηγετική
δύναμη. Το ότι συνέβη κάτι τέτοιο, δεν είναι η καλύτερη απόδειξη μίας
επιτυχημένης πολιτικής.

Αντί να δείξουμε λοιπόν ακλόνητη αλληλεγγύη, καταλήξαμε να δοκιμάζουν οι αγορές
την αντοχή του Ευρώ, στοιχηματίζοντας στη διάλυση της Ευρωζώνης – κάτι που
γίνεται μέρα με την ημέρα όλο και πιο πιθανό. Εάν το ευρώ καταρρεύσει, η
Γερμανία θα έχει την αποκλειστική ευθύνη – αφού θα ήταν η χώρα που θα μπορούσε
να το σώσει, αλλά δεν το έκανε από ιδιοτελή, μικροπολιτικά συμφέροντα. Φυσικά, η
ζημία της Γερμανίας και όχι μόνο από ένα τέτοιο ενδεχόμενο, δεν ζυγίζεται καν με
χρήματα”.

Κλείνοντας, ο Πίνακας ΙΙ αναφέρεται στο συνολικό δημόσιο χρέος των κρατών της
Ευρωζώνης, καθώς επίσης στο ποσοστό της κάθε χώρας επί αυτού. Θεωρούμε ότι μόνο
η απεικόνιση των χρεών, σε σχέση με το ΑΕΠ, δεν είναι αρκετά αντιπροσωπευτική –
αφού τα απόλυτα μεγέθη, τα ποσά δηλαδή που χρωστάει η κάθε χώρα, είναι εξ ίσου
σημαντικά.

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Δημόσια χρέη και ποσοστά των χωρών επί του συνολικού χρέους της
Ευρωζώνης, ύψους 7.063 δις € (2009)

Χώρα ΑΕΠ Χρέος Ποσοστό στο συνολικό

Γερμανία 2.407,2 1.762,2 24,96%
Ιταλία 1.520,9 1.760,8 24,94%
Γαλλία 1.919,3 1.489,0 21,08%
Ισπανία 1.051,2 559,7 7,92%
Ολλανδία 570,2 347,0 4,91%
Βέλγιο 337,8 326,6 4,62%
Ελλάδα 237,5 273,4 3,87%
Αυστρία 276,9 184,1 2,60%
Πορτογαλία 163,9 125,9 1,78%
Ιρλανδία 163,5 104,7 1,48%
Φιλανδία 171,0 75,6 1,07%
Σλοβακία 63,3 22,6 0,32%
Σλοβενία 34,9 12,5 0,18%
Κύπρος 16,9 9,5 0,13%
Λουξεμβούργο 37,8 5,5 0,08%
Μάλτα 5,7 3,9 0,06%
Πηγή: Υπουργείο οικονομικών της Γερμανίας
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως διαπιστώνουμε από τον Πίνακα ΙΙ, τα χρέη της Γερμανίας, σε απόλυτα νούμερα,
δεν είναι καθόλου αμελητέα. Τυχόν αύξηση του επιτοκίου δανεισμού της μόλις κατά
1%, θα της κόστιζε περί τα 18 δις € – ποσό υψηλότερο από τους συνολικούς τόκους
που πληρώνει σήμερα η Ελλάδα. Είναι αδύνατο λοιπόν το να μην κατανοεί τη σημασία
που θα είχε η ενδεχόμενη ανάδειξη του ευρώ σαν παγκόσμιου αποθεματικούνομίσματος
– γεγονός που μας προβληματίζει ακόμη περισσότερο, σε σχέση με τη συμπεριφορά
της απέναντι στη Ελλάδα.

Μόνο η υπόθεση λοιπόν ότι, η Γερμανία χρησιμοποίησε αρχικά το ΔΝΤ για τη
«βρώμικη δουλειά», έχοντας άλλα σχέδια για τη συνέχεια (όπως τεκμηριώνεται
σήμερα από τους εκβιασμούς της στην Ελλάδα), θα απαντούσε κάπως λογικά στις
απορίες μας. Εν τούτοις, κρίνοντας από τα τεράστια χρέη της Ιταλίας τα οποία,
εκτός των άλλων, υπερβαίνουν το 120% του ΑΕΠ της (μάλλον το 150%, εάν
συμπεριλάβουμε τα πιθανά προβλήματα των τραπεζών της), εάν οι εντολείς του ΔΝΤ,
οι αγορές δηλαδή, επιτεθούν στην Ιταλία, θα είναι πολύ δύσκολο να ευοδωθούν
πλέον τα όποια «μυστικά σχέδια» της Γερμανίας (εννοούμε πάντοτε την τευτονική
κυβέρνηση και το γερμανικό Καρτέλ – ποτέ τους Γερμανούς πολίτες, οι οποίοι
υποφέρουν ήδη τα πάνδεινα).

Κλείνοντας, οφείλουμε να τονίσουμε μία λανθασμένη εκτίμηση σχεδόν όλων μας, όταν
θεωρούμε τη Γερμανία μικρή, συγκριτικά με τις άλλες υπερδυνάμεις. Η χώρα αυτή
δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται μόνη της – αλλά σαν την κυρίαρχη δύναμη μίας
πλούσιας, παραγωγικής Ευρώπης των 500 εκ. κατοίκων, η οποία είναι πολύ
ισχυρότερη από όσο πιστεύει κανείς.

ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει σε μία πρόσφατη ανάλυση μας (Λιτότητα, δραχμή ή
υποτίμηση;) “Η Ελλάδα, σε σύγκριση με προηγούμενα υπερχρεωμένα κράτη, έχει μία
μεγάλη διαφορά, ένα σημαντικότατο πλεονέκτημα καλύτερα: Το 95% των ομολόγωντου
δημοσίου έχουν εκδοθεί σύμφωνα με το ελληνικό Δίκαιο – γεγονός που σημαίνει ότι,
το ελληνικό κοινοβούλιο έχει τη δυνατότητα να αλλάξει, με την ψήφιση ενός νόμου,
τη «συναλλαγματική μορφή» των ομολόγων.

Ειδικότερα, εάν η Ελλάδα εγκατέλειπε την Ευρωζώνη υιοθετώντας τη δραχμή, θα είχε
την απόλυτα νόμιμη δυνατότητα, πριν ακόμη απελευθερώσει την ισοτιμία του
νομίσματος της, να μετατρέψει τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου σε δραχμές – με
την ισοτιμία των 340 δρχ. ανά €, η οποία ίσχυε την περίοδο της εισόδου της στη
νομισματική ένωση (ΟΝΕ). Στη συνέχεια, θα μπορούσε να «απελευθερώσει» τη
συναλλαγματική ισοτιμία της δραχμής, η οποία πιθανότατα θα υποτιμούταν αμέσως –
εις βάρος όμως των δανειστώντης και χωρίς να επηρεαστεί αρνητικά το δημόσιο
χρέος”. Με βάση τώρα έναν εξαιρετικό Έλληνα δικηγόρο, η οικονομική μας θέση
τεκμηριώνεται νομικά ως εξής:

“Με νόμο μπορεί το Ελληνικό Δημόσιο να αλλάξει το νόμισμα του ομολόγου εφόσον η
έκδοση διέπεται από το ελληνικό Δίκαιο. Οι επενδυτές δικαιούνται φυσικά να
προσφύγουν στην ελληνική δικαιοσύνη, αλλά δεν θα έχουν μεγάλες πιθανότητες
επιτυχίας. Αυτά φυσικά δεν ισχύουν καταρχήν για το «Δάνειο της Τρόικας», το
οποίο διέπεται από το αποικιοκρατικό αγγλικό δίκαιο (με δικαιοδοσία ECJ) – αν
και στην πράξη η Σύμβαση αυτή είναι επίσης άκυρη, γεγονός που σημαίνει ότι
μπορεί να καταγγελθεί οποτεδήποτε, για δεκάδες λόγους.

Στη διεθνή βιβλιογραφία υπάρχουν βέβαια και οι ονομαζόμενοι «διεθνιστές», οι
οποίοι ισχυρίζονται το αντίθετο. Είναι οι ίδιοι που αναφέρουν ότι το κοινοτικό
(ή, ορθότερα πλέον, το «ενωσιακό» δίκαιο) υπερισχύει – όχι απλώς του κοινού
εσωτερικού αλλά και του συνταγματικού δικαίου των Κρατών Μελών. Οι ίδιοι
«παραλλάσσουν» το δήθεν επιχείρημα τους λέγοντας ότι, οι δύο έννομες τάξεις
είναι «επάλληλες» – επίσης πως, με βάση τη λεγόμενη αρχή της «επικουρικότητας»,
υπάρχουν τομείς όπου υπερισχύει το ένα σύστημα Δικαίου και «επικουρεί» το άλλο.

Πρόκειται φυσικά για εσφαλμένους ισχυρισμούς, αφού οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, οι
Βρετανοί και οι Αμερικανοί, οι οποίοι προωθούν την άποψη αυτή σε διεθνές
επίπεδο, αποκλείουν κάθε τέτοια συζήτηση στο εσωτερικό τους. Δηλαδή, θέλουν να
ισχύει για όλους ανεξαιρέτως τους άλλους λαούς, αλλά όχι για τους ίδιους (!).

Αυτό θυμίζει κάπως την «πίεση» των Η.Π.Α. σε όλα τα κράτη, να προσχωρήσουν στη
Σύμβαση για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, την οποία οι ίδιοι δεν υπέγραψαν, για
να μην έχει το Δικαστήριο της Χάγης δικαιοδοσία επί Αμερικανών πολιτών (είναι
άλλο από το λεγόμενο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης που επιλύει διαφορές μεταξύ
κρατών-μελών του ΟΗΕ).

Το κρίσιμο σημείο που αδυνατούν να καταλάβουν όλοι οι οικονομολόγοι, οι οποίοι
δεν γνωρίζουν νομικά είναι το ότι, επί της ουσίας, ο όρος «Διεθνές Δίκαιο» είναι
παραπλανητικός – διότι το Δίκαιο είναι σύνολο κανόνων που διέπουν ετερόνομα τις
βιοτικές σχέσεις στα πλαίσια μίας έννομης τάξης. Αντίθετα, όταν μιλάμε για
διεθνή κοινότητα και διεθνή έννομη τάξη, θα πρέπει να μιλάμε για διεθνείς
σχέσεις – αφού οι κανόνες του λεγόμενου «Διεθνούς Δικαίου» προκύπτουν
αποκλειστικά από συμβάσεις («συνθήκες») κυρίαρχων κρατών.

Ο λόγος είναι προφανής: εις βάρος ενός κράτους δεν μπορεί να επιβληθεί
αναγκαστική εκτέλεση στο εσωτερικό του, ει μη μόνο εάν το επιτρέψει το ίδιο το
κράτος. Ομοίως είναι εξαιρετικά δυσχερής η επιβολή εκτέλεσης σε περιουσία ενός
κράτους στο εξωτερικό, διότι τα κράτη επικαλούνται το προνόμιο της ετεροδικίας
(extraterritoriality) – το οποίο, ανάλογα με την εποχή που διανύουμε, είναι
απόλυτο ή σχετικό.Δηλαδή οι πιστωτές ενός κράτους, σε περίπτωση που δεν πληρώνει
τις οφειλές του (στάση πληρωμών), δεν μπορούν να κατάσχουν περιουσιακά στοιχεία
του, ούτε στο εσωτερικό του, ούτε στο εξωτερικό – αντίθετα με όσα ισχύουν για
τις επιχειρήσεις.

Χαρακτηριστική περίπτωση είναι η γνωστή αντιδικία Ιταλίας – Γερμανίας στο
Διεθνές Δικαστήριο για τις ναζιστικές αποζημιώσεις, όπου η Ελλάδα έκανε
παρέμβαση υπέρ της Ιταλίας (η οποία, ως γνωστό, επέτρεψε εκτέλεση σε βάρος της
Γερμανίας στο έδαφος της, για την υπόθεση του Διστόμου- κάτι που δεν επέτρεψε η
ίδια η Ελλάδα!).

Συμπερασματικά λοιπόν, τα κυρίαρχα κράτη μπορούν να κάνουν ότι θέλουν – αν και
δυστυχώς οι μεγάλες δυνάμεις επιβάλλουν τους όρους τους στις πιο αδύναμες χώρες
(η δύναμη «παράγει» Δίκαιο). Αυτό γίνεται παραδοσιακά με δύο τρόπους:

(α) Ο πιο ανώδυνος και φθηνός τρόπος επιβολής όρων, είναι μέσω του εσωτερικού
συμμάχου τους, της εκάστοτε ελίτ δηλαδή (κυρίως των ΜΜΕ, των πολιτικών και των
κυβερνήσεων, οι οποίοι παίρνουν εντολή να πείσουν τους Πολίτες – να τους κάνουν
«πλύση εγκεφάλου καλύτερα»)

β) Ο πιο άκομψος είναι η πίεση από το εξωτερικό – με δηλώσεις, δημοσιεύματα,
«αξιολογήσεις», επιθέσεις, εκβιασμούς, ενίοτε δε και με επεμβάσεις, ακόμα και
ένοπλες, ή με στρατιωτικές «απειλές» (για παράδειγμα, εισβολή της
Τουρκίας).Πιθανολογώ ότι για το λόγο αυτό η Ελλάδα έκανε ανέκαθεν αυτό που της
ζητούσαν δανειστές της”.

Με βάση τα παραπάνω, αν και θεωρούμε λύση έσχατης ανάγκης, «ύστατη λύση» δηλαδή
(lastresort)την επιστροφή της χώρας μας στη δραχμή, έχουμε την άποψη πως η
Ελλάδα οφείλει να το σκεφθεί σοβαρά – εάν βέβαια δεν βοηθηθεί από τους εταίρους
της, παράλληλα με την άμεση εκδίωξη του ΔΝΤαπό την επικράτεια της(της Τρόικας
καλύτερα και της Γερμανίας, αφού αυτή επιβάλλει πλέον τους όρους).

Με την έννοια «βοήθεια» δεν εννοούμε φυσικά τον περαιτέρω δανεισμό της (πόσο
μάλλον αφού η Τρόικα απλά «αναπληρώνει» τις «αγορές», μετά την ευρωελληνική
κρίση δανεισμού που προκάλεσε ο απίστευτα καταστροφικός χειρισμός της
Γερμανίδαςκαγκελαρίου), αλλά ένα αποτελεσματικό «σχέδιο Marshall», για την
αναδιοργάνωση της οικονομίας της. Άλλωστε, αφενός μεν τα δάνεια δεν λύνουν
προβλήματα, αφετέρου μεταφέρουν τα βάρη επαυξημένα στο μέλλον – αφού κάποια
στιγμή πρέπει να πληρωθούν, συνήθως με τοκογλυφικούς τόκους.

Στην αντίθετη περίπτωση, η Ελλάδα δεν πρέπει ούτε στιγμή να διστάσει –
παίρνοντας τις οδυνηρές μεν, αλλά απόλυτα υποχρεωτικές αποφάσεις που
χρειάζονται, για την εξασφάλιση της ευημερίας των Πολιτώντης. Άλλωστε, με το
καινούργιο υφεσιακό πρόγραμμα της Τρόικας και όχι πλέον του ΔΝΤ(μεσοπρόθεσμο),το
οποίο κατά την άποψη μας θα ήταν έγκλημα να ψηφισθεί, δεν φαίνεται να
αποφεύγουμε τη στάση πληρωμών. Απλούστατα θα εξουδετερωθεί, αργά και μεθοδικά, η
βόμβα της χρεοκοπίας, η οποία απειλεί όχι μόνο την Ευρωζώνη, αλλά ολόκληρο τον
πλανήτη.

Για την Ευρώπη των Πολιτών της φυσικά, πόσο μάλλον για την ευρωπαϊκή ιδέα της
διαρκούς ειρήνης και ευημερίας όλων των Ευρωπαίων, καθώς επίσης για την Ελλάδα,
θα ήταν απείρως προτιμότερη η εκδίωξη της Γερμανίας από την Ευρωζώνη – εάν
βέβαια δεν επικρατήσει ο καλός της εαυτός και εάν παραμείνει η εμμονή της
πρωσικής της κυβέρνησης, να κυριαρχήσει απολυταρχικά σε μία Ευρώπη των 500 εκ.
κατοίκων (θυσιάζοντας αυτούς που αντιστέκονται, για τον παραδειγματισμό και την
υποδούλωση των υπολοίπων).

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ολοκληρώνοντας, αναφέρουμε ξανά ότι, η Ελλάδα έκανε μεν πάρα πολλά λάθη στο
παρελθόν (ιδίως κάποιοι πολιτικοί της- τους οποίους όμως δεν μπορεί κανείς να
παραλληλίσει με τους ναζί, όσο ανεπαρκείς ή διεφθαρμένοικαι να ήταν), αλλά δεν
σκότωσε κανέναν.Δεν οδήγησε δηλαδή τον κόσμο σε δύο παγκόσμιους πολέμους όπως η
Γερμανία, για τους οποίους, αντί να τιμωρηθεί, βοηθήθηκε από τις Η.Π.Α. και την
Ευρώπη για να ανακάμψει – ταυτόχρονα με τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους των
οφειλών της.

Όσον αφορά δε τη σημερινή κυβέρνηση της Ελλάδας, το πρόβλημα μας δεν είναι μόνο
το μνημόνιο: το πρόβλημα μας είναι κυρίως η Τρόικα και το «μεσοπρόθεσμο έγκλημα»
που θέλει να μας επιβάλλει – ιδιαίτερα δεοι ιδιωτικοποιήσειςτων κοινωφελών μας
επιχειρήσεων, το ξεπούλημα τους καλύτερα σε εξευτελιστικές τιμές, καθώς επίσης ο
καταστροφικός «εφαρμοστικός» νόμος, χωρίς δημοψήφισμα. Η δημόσια περιουσία
ανήκει σε όλους τους Έλληνες, οπότε αυτοί πρέπει να αποφασίσουν – πόσο μάλλον
όταν η κυβέρνηση δεν ενημέρωσε κανέναν με το προεκλογικό της πρόγραμμα, σε σχέση
με τον τρόπο που θα διαχειριζόταν την εξουσία της.

πηγη :  olympia.gr

>Το τυπογραφείο του Χολαργού έτοιμο να πιάσει δουλειά

>

Του Γιώργου Καισάριου capital.gr
Προσοχή: Το παρόν κείμενο είναι άρθρο Οικονομολόγου στο έγκυρο capital.gr κι όχι ένα από τα γνωστά "e-mails απάτη", που κυκλοφορούν με φήμες, όπως "κόβουν δραχμές στο Χολαργό". Παρόμοιες θέσεις, για τον μηχανισμό ELA, εκφράστηκαν και από μέλη του ΠΑΣΟΚ στο πρόσφατο Εθνικό Συμβούλιο.
Διαβάστε το άρθρο:

Ενθυμίστε το άρθρο που έγραψα πριν λίγο καιρό (με τίτλο "Παράθυρο για υπονόμευση της ΕΚΤ;") σχετικά με τον μηχανισμό με τον οποίο η Ιρλανδία διοχέτευσε 52 δισ. στο τραπεζικό της σύστημα.
Το ερώτημα είναι, αφού το έκανε η Ιρλανδία, γιατί να μην το κάνουμε και εμείς; Το θέμα το έχω συζητήσει τον τελευταίο καιρό με ορισμένα τραπεζικά στελέχη και πράγματι, μου είπαν ότι..
μπορεί να το κάνουμε και εμείς.
Διαβάζοντας λοιπόν ένα άρθρο πριν μερικές μέρες στην Ελευθεροτυπία, παίρνουμε στίγμα ότι μάλλον κάτι τέτοιο δρομολογείται:
“Η ΤτΕ απ΄ ό,τι φαίνεται προσχωρεί και αυτή στην πρακτική που εφάρμοσε η Κεντρική Τράπεζα της Ιρλανδίας, για να στηρίξει απ΄ ευθείας τη ρευστότητα των τραπεζών της, δημιουργώντας στην ουσία νέο χρήμα. Η ΤτΕ θα μπορεί να δανείσει η ίδια απ΄ ευθείας τις τράπεζες, οι οποίες είναι κεφαλαιακά εύρωστες, αλλά αντιμετωπίζουν πρόβλημα ρευστότητας.
Ο συγκεκριμένος μηχανισμός παροχής ρευστότητας εκτάκτου ανάγκης, ο οποίος ονομάζεται Emergency Liquidity Assistance, προβλέπεται από το άρθρο 14.4 του ευρωσυστήματος. Με αυτό οι κεντρικές τράπεζες, που είναι μέλη της ΕΚΤ, έχουν τη δυνατότητα σε ορισμένες εξαιρετικές περιστάσεις, όπως αυτές που αντιμετωπίζει η χώρα μας, να αναλαμβάνουν και οι ίδιες δράση, η οποία δεν αντιστρατεύεται τους σκοπούς και το έργο του ευρωσυστήματος.”
Το ίδιο ακριβώς θέμα έθιξαν χτες οι FT. Χτες ο Lefteris Farmakis της Nomura μέσα από ένα σχόλιο στο FT alphaville είπε τα εξής:
"This suggests that ELA may be used more aggressively than originally envisioned by national central banks in the European periphery, as they try to cope with the gradual termination of ECB’s extraordinary policy measures.”
(μετάφραση)
Αυτό δείχνει ότι ο μηχανισμός ELA ίσως χρησιμοποιηθεί πιο επιθετικά από ότι αρχικά είχα οραματιστεί από τις περιφερειακές τράπεζες, καθώς αυτές προσπαθούν να αντιμετωπίσουν το ότι η ΕκΤ μειώνει τα έκτακτα μέτρα ρευστότητας.
Τι σημαίνει όμως αυτό για εμάς; Βασικά σημαίνει ότι δεν θα αντιμετωπίσει κανένα πρόβλημα το τραπεζικό σύστημα, είτε δώσει περαιτέρω κεφαλαία η ΕΚΤ είτε όχι. Επίσης, σημαίνει ότι οι καταθέσεις σας είναι 100% ασφαλείς, άσχετα του τι πάθουν οι τράπεζες λόγω της κακής οικονομικής κατάστασης της Ελλάδος στο μέλλον.
Τούτο διότι απλά, τώρα μπορούν ο ελληνικές τράπεζες να ενεχυριάσουν ότι έχουν και δεν έχουν (είτε αξίζει είτε όχι) με σκοπό να αντεπεξέλθουν στους κανόνες ρευστότητας που πρέπει να έχουν.
Βέβαια, το τι θα αξίζουν οι τράπεζες αν πράγματι εφαρμοστούν τέτοια μέτρα είναι ένα άλλο ερώτημα. Διότι στο τέλος ίσως χρειαστούν να γίνουν μεγάλα debt to equity capital infusions και το dilution στους μετόχους να πάει σύννεφο. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα και δεν πρέπει να μας απασχολεί.
Το άλλο ερώτημα βέβαια είναι το τι θα αξίζει το ευρώ αν αυτός ο μηχανισμός ξαφνικά αρχίσει να χρησιμοποιείται ευρέως από πολλούς άλλους “Ευρωπαίους εταίρους”;
Η απάντηση είναι ότι η Ελλάδα και Ιρλανδία δεν είναι αρκετά μεγάλες για να επηρεάσουν την αξία του ευρώ, αλλά αν κάνει κάτι τέτοιο το Βέλγιο, προσοχή διότι το EUR/USD θα φάει μια πτώση που η μισή θα πάει χαμένη.
Όπως αντιλαμβάνεστε, αν πιάσει δουλειά ο Χολαργός δεν θα τυπώνει δραχμές αλλά ευρώ. Βέβαια ούτε αυτό δεν θα γίνει, καθώς το τύπωμα, αν γίνει, θα γίνει ηλεκτρονικά από την Τράπεζα της Ελλάδος και όχι από κάποιο τυπογραφείο.
Άρα μην ανησυχείτε για τις καταθέσεις σας, δεν υπάρχει πρόβλημα. Για τους μέτοχους όμως των τραπεζών, δεν είμαι τόσο αισιόδοξος.
george.kesarios@capital.gr
Πηγή: http://www.capital.gr/News.asp?id=1153428
         ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ :

Κυβερνητική αποτυχία στην οικονομία
Σε ευθεία καταγγελία της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης, ως αδιέξοδης, αποτυχημένης και χωρίς ουδεμία δημοκρατική νομιμοποίηση προχωρούν στελέχη του ΠΑΣΟΚ από τη Θεσσαλονίκη και τους γύρω νομούς, στη σημερινή συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου.
Στο πολυσέλιδο κείμενο, αντικείμενο πολυήμερων διεργασιών που σκοπεύουν να καταθέσουν στο κομματικό όργανο, επισημαίνουν ότι η πολιτική του μνημονίου είναι «μη βιώσιμη, αδιέξοδη, ακόμη και στο δημοσιονομικό πλαίσιο», η οποία αντί να μας βγάζει από την κρίση «βυθίζει τη χώρα σε πρωτοφανή ύφεση». «Συνολικά, τόσο η έως σήμερα εφαρμοσμένη πολιτική στην Ελλάδα, όσο και αυτή που έρχεται μέσα από τα νέα μνημόνια αλλά και το σύμφωνο ανταγωνιστικότητας συνιστά μία αποτυχημένη πολιτική με βασικές συνέπειες τη φτώχεια, την ανεργία, την ύφεση, την επίταση της παραγωγικής καχεξίας, τη διάλυση του κοινωνικού ιστού και των κοινωνικών κατακτήσεων ενός αιώνα, την απώλεια εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, ενώ ταυτόχρονα δεν αντιμετωπίζουν το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας. Το χρέος διευρύνεται, μαζί με την εξάρτηση της χώρας», υπογραμμίζουν οι Βορειοελλαδίτες συντάκτες του, αμφισβητώντας, συν τοις άλλοις, ανοιχτά την επιχειρηματολογία της κομματικής ηγεσίας ότι η ασκούμενη πολιτική «νομιμοποιήθηκε» από τα αποτελέσματα των πρόσφατων αυτοδιοικητικών εκλογών. Οπως σημειώνουν, «ακόμη δε και αν θεωρήσει κανείς ως δημοψήφισμα για την κυβερνητική πολιτική τον πρώτο γύρο, ανάλυση που από συνταγματικής άποψης είναι απαράδεκτη, με τις υποστηριζόμενες από το ΠΑΣΟΚ υποψηφιότητες σε περιφερειακό επίπεδο να καταγράφουν ένα ποσοστό μικρότερο του 40%, δεν μπορεί να θεωρήσει κανείς ότι ο λαός έδωσε την έγκρισή του».
Υπερασπίζονται ένα εναλλακτικό σχέδιο διεξόδου από την κρίση και καταθέτουν 16 προτάσεις μεταξύ των οποίων είναι η επιθετική επαναδιαπραγμάτευση του χρέους με τους βασικούς κατόχους του, με στόχο τη γενναία μείωσή του και την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, έκδοση ευρωομολόγου, υπαινίσσονται τη σύσταση ευρωπαϊκού οίκου αξιολόγησης και επιπλέον εισηγούνται «να εξετάσουμε τη δυνατότητα του να καταφύγουμε στη ριζοσπαστική λύση της δημιουργίας χρήματος, όπως φαίνεται ότι έχει κάνει η Κεντρική Τράπεζα της Ιρλανδίας με την πρακτική των ELA.
ΑΝΝΙΤΑ ΣΤΙΒΑΚΤΑΚΗ
Πηγή: http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=10&artid=82957

Για την αλίευση :   taxalia

Αρέσει σε %d bloggers: